32 
dus het versch bereide groenzwarte sulfide snel in een Erlenmeyer- 
. kolfje gebracht, met zwavelkoolstof overgoten, de lucht door kool- 
zuurgas vervangen, en bij kamertemperatuur een tijdlang geschud. 
Deze bewerking werd eenige malen herhaald, tot geen zwavel meer 
afgegeven werd; dan werd de zwavelkoolstof met behulp van een 
alcohol-aetber mengsel verdrongen, en ten slotte met drogen aether 
nagespoeld, waarna het praeparaat in eene koolzunr-atmosfeer voor- 
zichtig gedroogd werd. 
Eene afgewogen hoeveelheid hiervan werd vervolgens in een Rose- 
kroêsje, dat zelf weer in eene nikkelen kroes gehangen werd, voorzichtig 
aan de lucht geroost, en daarna in een stroom waterstofgas gegloeid. 
Alle bepalingen geschiedden met de micro-balans. 
Analyse: 12,33 m.Gr. groenzwart sulfide leverden 4,26 m. Gr. Ru-, 
berekend voor RuS,, 34,69 7o ^iu ; gevonden ; 34,55 "/o 
Aangezien bij oxydatie van het sulfide, zooals blijken zal, een 
lichaam met 4 atomen zwavel ontstaat onder afsplitsing van vrije 
zwavel, is dit gevonden hooge *S-gehalte alleszins in overeenstemming 
met het verdere chemische gedrag van het groenzwarte sulfide 7. 
dat als een ruthenium- persui fide kan beschouwd worden. 
§ 4. Thans dienen wij de eigenschappen na te gaan van de 
roodviolette sol, welke bij oxydatie van de uitgevlokte groene oplos- 
sing ontstaat. Haar brekings-index bleek identiek te zijn met die 
van het zuivere water ; bovendien vertoonde zij, behalve het Tyndall- 
effect en de BROWN’sche beweging, buitengewoon fraai het verschijn- 
sel der electrische kataphorese; de gedispergeerde deeltjes blijken, 
in tegenstelling van die in het groene sulfide-sol, positief geladen te 
zijn. Ofschoon de sol zéér stabiel is en zich zelfs zonder coaguleeren 
op het waterbad laat concentreeren, zoo kan zij toch door toevoe- 
ging van electrolyten, — zij het ook eerst langzaam, — uitgevlokt 
worden. Het zuivere sol werd met eene kleine hoeveelheid van 
oplossingen van NH^Cl, CaCl^, Fe^Cl^, K^SO^ en Na.^HPO^ weg- 
gezet. Na een dag reeds was er uit elk der verdunde colloïdale 
oplossingen iets uitgevlokt, terwijl de intensiteit der kleuring was 
afgenomen. Voegt men meer van de electrolyten toe, dan verdwijnt 
het reeds uitgevlokte deel eerst weder, maar na een etmaal is er 
opnieuw eene zekere hoeveelheid neergeslagen. Na een paar dagen 
is echter de kleur van het sol geheel verdwenen, en alles geprae- 
cipiteerd; het snelst geschiedt dit bij toevoeging van het fosfaat, 
zoodat de lading der anionen hierbij maatgevend bleek, wat in 
1) Opgemerkt zij nog, dat bij verhitting aan de lucht boven 120° G., ook wat SO^ 
ontstaat; een deel van de zwavel is blijkbaar losser gebonden dan de rest. 
