5Ö 
den) richtingscoëfficient y der „theoretische” rechte middellijn 1,2 
aanneemt. [Vroeger (1. c. p. 1641) bepaalde ik voor kwik zelf, 
6 c:= 120.10~^ per Gr. atoom, uitgaande van Tic = 3,77, door Güld- 
BERG beiekendl. 
_) 
2. Het bleek echter hoe langer hoe meer dat de kritische tem- 
peratuur van kwik veel hooger ligt dan 900° a 1000° C. 
Traubk en Tbichnër vonden bij 1000° C. nog geen kritische ver- 
schijnselen, terwijl Happel ^) uit verschillende waarnemingen 
J). = 1370° abs. (= 1097° C.), pc = 456 atm. berekende. Dit zou 
dus slechts 100° hooger zijn dan mijne eerste schatting. W. C. 
Menzies ^) kwam tot 1275° C. (675 atm.), terwijl uit de proeven 
van Königsberger * *) duidelijk werd dat de lang gezochte kritische 
temperatuur boven 1400° C. (JOOO atm.) moet liggen. Bij ± 1200° C. 
werd de miniscus vlak; alleen de vloeistof is lichtend. Beneden 
1400° C. vertoonen zich kleine gloeiende druppels, welke uit de 
vloeistof opstijgen en daarin terugvallen, of zich in den niet-lichten- 
den damp oplossen. Bij 1400° C. neemt de lichtemissie der vloeistof 
snel af, en schijnt men de kritische temperatuur nabij te zijn. 
Toen kwamen de proeven van Mej. J. Bender ^), welke dicht- 
heidsbepalingen van vloeistof en damp tot bij 1400° C. gaf. Bij 
1400° C. was de damp nog geheel doorzichtig-, ,,de afstand der 
kwikatomen dus nog groot genoeg opdat het electron zich nog niet 
van het atoom kan losmaken, en derhalve de electriciteitsgeleiding 
nog niet kan overnemen”. Bij 1500° C. (ééne waarneming) ®) was 
nog steeds vloeibaar kwik aanwezig. 
Teekent men de waargenomen dichtheden in een (Z’y-diagram, 
dan komt men door grafische interpolatie tot Tc = 1400° C. onge- 
veer of een weinig hooger; derhalve ongeveer 1700° abs. (1427° C.), 
terwijl dan pc minstens 1100 atm. zal moeten bedragen. Voor de 
kritische dichtheid vindt men 4,15 ongeveer. (Guldberg berekende 3,8). 
3. De vraag is nu of deze hooge kritische temperatuur van 
b Ann. der Pli. (4) 13 (1904), p. 340 en 620. 
*) Am. Chem. Soc. 35 (1913), p. 1065, 
b Chem. Zg. 36 (1912), p. 1321. Zie ook Rotinjanz en Suchodski, Ann. Inst. 
Pol. P. Ie Grand 23 (1915), p. 668. 
^) Physik. Zeitschr. 16 (1915), p. 246; 19 (1918), p. 410. 
^) Noch Königsberger, noch mej. Eender geven duidelijk aan, op welke wijze 
hunne temperatuurwaarnemingen zijn geschied. Dit blijft m. i. vooralsnog het 
zwakke punt. 
