Dierkunde. — De Beer Sluiter biedt eene mededeeling aan van 
de Heeren J. E. W. Ihle en G. J. van Oordt : „Over de 
larvale ontwikkeling van Oxyuris equi {Schrank)” . 
/ 
(Mede aangeboden door den Heer Weber). 
De eenige ons bekende^) verhandeling over de larvale ontwik- 
keling van Oxyuris equi is die van Raillikt en Henry (1903). Hierin 
worden twee verschillende vormen van larven beschreven: 1“ zulke, 
die ongeveer 5 — 10.5 in.rn. lang zijn en 2“ zulke, die 5 — 6 m.m. 
lang zijn. Het achterste uiteinde van het lichaam is bij deze twee 
vormen verschillend. Bij de eerste ligt de anus vrij ver van het 
achterste uiteinde van het lichaam verwijderd, bij de laatste is deze 
afstand geringer. In beide vormen zijn nog geen geslachtsorganen 
aangelegd. 
Op grond van het bovenstaande en omdat de tweede vorm minder 
talrijk voorkomt, meenen Railliet en Henry, dat de eerste vrouwe- 
lijke, de laatste mannelijke larvale vormen zouden voorstellen. In 
zekere kenmerken (het voorkomen van cuticulaire ringen, van rectaal- 
klieren en van rectaalspieren) stemmen zij met volwassen Oxyuris- 
exemplaren overeen, in vele andere verschillen zij ervan. Beide, larvale 
vorm en volwassen Oxyuris leven vrij in het colon en coecum van 
het Paard De door de Fransche auteurs gevonden larve „parait être 
simplement une forme larvaire de V Oxyuris equi (Schrank) ou mieux une 
forine immature qu’une derniere mue doit amener a la forme adulte” 
(Railliet et Henry 1903, p. 137). Wanneer het aantal vervellingen 
van Oxyuris overeenstemt met dat van vele andere Nematoden, dan 
is dit, volgens de onderzoekingen van Seurat (1914) de vierde en 
laatste vervelling. 
In het materiaal bijeengebracht door de commissie, belast met het 
Sclerostomiasis-onderzoek in Nederland, vonden wij de door Railliet 
en Henry beschreven larvale vormen in vele exemplaren, afkomstig 
van verschillende paarden. Om te kunnen beoordeelen, of de meening 
van de Fransche auteurs, dat door een laatste vervelling uit dezen' 
b Het artikel van Perroncito: „Sviluppo degli Oxyuridi”. Giorn. Acc. Med. 
Torino. Vol. 66, 1903, was ons niet toegankelijk. 
