89 
groot is vindt men, gelijk op het plateau, de kalksteen veelal 
bedekt met een meer of minder hiimushoudende, geelachtige klei, ver- 
vreeringsprodiikt, ongetwijfeld, van in vroeger tijden gevallen vul- 
kanische asch. Deze klei kan plaatselijk, waar zij eenigszins 
tegen de directe inwerking van den regen beschut is, met calciet 
geïmpregneerd, brokstukken kalksteen tot eene breccie verbinden. 
Ook waren vele beenderen in de verharde klei van zulk een breccie 
geheel of ten deele opgenomen. Overigens lagen zij, slechts opper- 
vlakkig met een kalkconcretie overtrokken, in de leemachtige klei. 
De eerste vondst dateert van L889. In het begin van dat jaar, 
opgravingen doende in grotten der omstreken van Pajakombo, in 
de Padangsche Bovenlanden op Sumatra, mocht ik door de vrien- 
delijkheid van Dr. C. Pn. Sluiter, destijds te Batavia en bestuurslid 
der Natuurkundige Vereeniging in Nederlandsch-Indië, fossiele been- 
deren ontvangen, door den Heer B. D. van Rietschoten, bij de 
exploratie van de beschreven kalksteenrotsen, ten behoeve eener 
marmerontginning '), aangetrotfen en aan de Vereeniging gezonden. 
De Heer van Rietschoten meende daarin overblijfselen van ,,den 
schedel van een mensch of menschachtig dier” te zien. Na de zeer 
fragmentaire beenderen in hoofdzaak geprepareerd en samengevoegd 
te hebben, erkende ik daarin den niet geheel volledigen schedel 
met het rechter hoekgedeelte der onderkaak ’), benevens weinige 
andere skeletfragmenten van een van het Maleische type sterk 
afwijkenden fossielen mensch. Voorloopig scheen mij met het Papoea- 
type de overeenkomst het grootst te zijn ’). 
Deze belangrijke vondst van den Heer van Rietschoten gaf mij 
aanleiding, het volgend jaar bij Wadjak opgravingen te verrichten. 
De vindplaats van den Wadjak-schedel I bleek te liggen nabij het 
midden van het beschreven gedeelte der berghelling en op ongeveer 
50 M. boven de vlakte, in een terrasvormig uitstek, gevormd 
door rotsblokken en kleinere steenen met breccie en klei *). Daarin 
werden alsdan nog fossiele beenderen aangetroffen van een tweede 
individu, Wadjak II, met onmiskenbaar gelijksoortige vormeigen- 
schappen als het eerste, welke, evenals de eerste schedel na verdere 
9 De marmerontginning, vroeger genaamd ,, Wadjak”, bestaat thans voort onder 
den naam „Marmoyo”. 
2) Natuurkundig Tijdschrift van Nederlandsch-Indië. Batavia. Deel 49. (1889), 
p. 209—211. 
*) Het overige der onderkaak en de meeste tandkronen der bovenkaak moeten 
bij het op graven verloren zijn geraakt. 
9 Eene ruimte tusschen steenblokken aldaar had ik aanvankelijk, ten onrechte, 
voor eene rotsspleet aangezien. 
