93 
breedte is 145 (direct gemeten, zonder de noodige correctie, 150), 
de basion-bregmahoogte is 140. Ook deze maten liggen nabij de 
maxima van de te vergelijken groep. Voor den lengte-breedteindex 
vindt men aldus 72.5, voor den lengte-hoogteindex 70, voor den 
breedte-hoogteindex 96.5. De schedel is dus dolichocepliaal en tap- 
einocephaal. [Fig. 2. Norma frontalis, en Fig. 3, Norma veilicalisj. 
Naar de opgaven van Berhy, Robertson, Stuart Cross en Büchner ') 
waren bij 100 Australiërs, 86 Tasmaniërs en 191 Papoeas (van beide 
seksen) deze schedelmaten, minima, gemiddelden en maxima, in 
millimeters, en de gemiddelde indices; waarmede ik Wadjak 1 ver- 
gelijk, als volgt: 
Australiërs 
Tasmaniërs 
Papoeas 
Wadjak I 
Grootste lengte 
164 181.8 199 
163 180.3 198 
157 177 197 
200 
Grootste breedte 
120 130.7 143 
125 135.1 145 
112 128.4 146 
145 
Hoogte (basion-bregma) 
115 129.7 144 
117 130.3 140 
118 131.7 143 
140 
Lengte- breedteindex 
71.75 
74.94 
72.54 
72.5 
Lengte-hoogteindex 
71.38 
72.19 
74.41 
70 
Breedte-hoogteindex 
99.65 
96.33 
102.56 
96.7 
Hieruit blijkt wel de groote overeenkomst met deze groep van 
moderne menschtjpen. De toenadering is het grootst tot de Austra- 
liërs en de Tasmaniërs, het geringst tot de Papoeas. Dit geldt ook 
voor andere vormeigenschappen van den schedel. De calvaria is 
kiel- of dakvormig gewelfd en de zijwanden zijn bijna vertikaal 
(Fig. 2. Norma frontalis), maar daarbij is de schedelhoogte toch be- 
trekkelijk gering; de glabella en de wenkbrauwbogen zijn bijzonder 
sterk uitgedrukt; het voorhoofd is meer achteruitwijkend; de oog- 
9 A. W. D. Robertson, Graniological Observations on the Lengths, Breadths and 
Heiglits of a Hundred Australian Aboriginal Crania. Proceedings of the Royal 
Society of Edinburgh, Vol. XXXI. (1912), p. 1. — Richard J. A. Rerry and 
K. Stuart Cross, A Biometrical Study of the Relative Purity of Race of the 
Tasmanian, Australian and Papuan. Ibid., p. 17. — Richard J. A. Berry and 
A. W. D. Robertson, The Place in Nature of the Tasmanian Aboriginal as deduced 
from a Study of his Galvarium. Part I. His Relations to the Anthropoid Apes, 
Pithecanthropus, Homo primigenius, Homo fossilis and Homo sapiens. Ibid. p. 41. 
— L. W. G. Büchner, A Study of the Gurvatures of the Tasmanian Aboriginal 
Granium. Proceedings of the Royal Society of Edinburgh, Vol. XXXIV. (1914), 
p. 128. — Richard J. A. Berry and A. W. D. Robertson, The Place in Nature 
of the Tasmanian Aboriginal as deduced from a Study of his Calvaria. Part II. 
His Relation to the Australian Aboriginal. Ibid., p. 144. 
