kassen zijn, naar verhouding hunner breedte, laag (in al deze eigen- 
schappen overtreft Wad jak II nog den eerstgevonden schedel) ; de neus- 
beenderen zijn weinig prominent ; de bovenkaak is meer prognaath 
en de bodem der neusholte gaat geleidelijk in de regio incisiva over, 
aan beide schedels komt zelfs een bijna volkomen sulcus praenasalis 
(,,Atïenrinne”) voor; de onderkaak is bijzonder sterk en de kin 
meer geprononceerd. In al deze eigenschappen staat de fossiele nog 
iets dichter bij den Australischen schedel. 
Berry, Robertson en Stuart Cross hebben wel afdoend aange- 
toond, dat het tegenwoordig Papoea-type van de drie genoemde het 
minst zuivere en dat ook het Australische een heterogeen type is, 
hetgeen reeds door vele anihropologen, contra Schoetensack, Klaatsch -) 
e. a., werd aangenomen. 
Berry stelt zich voor, dat een primitief Papoea-ras de stamvorm 
kan zijn van den meer zuiver gebleven, doch gedurende den langen 
tijd zijner isoleering veranderden Tasraaniër en ook van den door 
vermenging met een ander ras afwijkenden Australiër 
G. Sergi ®) neemt als gemeenschappelijken stamvorm een primitie- 
ven Homo tasiiianianus aan, gekenmerkt door dakvormige ver- 
heffing der sutura sagittalis en zijdelingsche afplatting van de 
schedelwanden (lophocephalie), die niet onwaarschijnlijk in vroeg- 
plistocenen of zelfs aan het eind van den pliocenen tijd, via den 
Pacifischen Oceaan, uit Amerika zou gekomen zijn. In Tasmanië 
veranderde deze dan tot den recenten Tasmaniër, dien Sergi voor- 
stelt Hespenintkropus tasmanianus te noemen. In Australië had, ook 
volgens Sergi, vermenging van den Homo tasmanianus met een 
ander, naar hij vermoedt polynesisch, ras plaats, waardoor de tegen- 
woordige Australiër ontstond. 
Ik meen nu, in den fossielen Homo loadjakensis van Java, die 
in sommige opzichten primitiever vormeigenschappen van den schedel 
en de onderkaak bezit dan die tegenwoordige rassen, zulk een stara- 
h O. Schoetensack, Die Bedeutung Australiens für die Heranbildung des Menschen 
aus einer niederen Form. Zeitschrift für Ethiiologie. Jahrgang !23. (Berlin 1901), 
p. 127. 
H. Klaatsch in ,,Weltall und Menschheit”, Band II. Berlin 1902. — H. Klaatsch. 
The Skull of the Australian Aboriginal. Reports from the Pathological Laboratory 
of the Lunacy Department. New South Wales Government. Vol. I, Part 3. Sydney 1908. 
2) Richard J. A. Bërry, A Living Descendant of an Extinct (Tasmanian) Race, 
Proceedings of the Royal Society of Victoria. Vol. XX. (New Series). Part. 1. 1897. 
Vergelijk ook: Proceedings of the Royal Society of Edinburgh. Vol. XXXIV. (1914), 
p. 186 . 
*) G. Sergi, Tasmanier und Australiër. Hesper anthr opus tasmanianus spec. 
Archiv. für Anthropologie. Neue Folge, Band XI. (1912), p. 201. 
