102 
der molares de tandenboog zich ongeleidelijk versmalt. De parabolisclie 
lijn van de voorste gebitshelft valt slechts weinig buiten de bijna 
gelijk vormige lijn waarin de geheele tandenboog der onderkaak 
gelegen is. Inderdaad steekt de voorste gebitshelft der bovenkaak 
aan de praemolares weinig, (aan de incisivi natuurlijk niet) buiten 
die van de onderkaak uit, wel steken de bovenste molares sterk buiten de ^ 
onderste molares uit. De breedte tusschen de buitenranden der onderste 
2*^® molares is slechts 69 m.M , zoodat aldaar het gebit in de boven- 
kaak 12 m.M. breeder is dan in de onderkaak (bij Australiërs — 
welk ras in dit opzicht andere overtreft — vond Turner als maximum 
8 m.M.). Het gevolg van deze eigenaardige verhouding der beide 
tandenbogen is, dat de linguale knobbels» van de kronen der molares 
in de bovenkaak op de buccale knobbels van die in de onderkaak 
scheef van binnen en boven naar buiten en onder zijn afgeslepen, 
terwijl daarentegen in de bovenkaak de buccale knobbels, in de 
onderkaak de linguale knobbels van de kronen de 2*^® en S®*® mola- 
res niet of zeer weinig en de kronen der 1®‘® molares althans buc- 
caal en linguaal ongelijk, de onderste zeer scheef zijn afgeslepen. 
Gebitsvormen die op den beschreven vorm gelijken worden niet 
zelden, hoewel misschien niet zoo uitgedrukt, in Australische en ook 
in Maleische schedels aangetroffen ; maar het gebitstj'pe van den 
Neandertal-mensch is een geheel ander. Ook de rnolare helft van 
den bovensten tandboog steekt daai- slechts weinig buiten die der 
onderkaak uit; beide bogen zijn gelijkvormig en dekken elkander veel 
meer, en de afslijping van de kronen heeft over het geheele kauw- 
vlak meer gelijkmatig, horizontaal plaats. Men mag aannemen, dat 
het voedsel van Homo neandertalensis van anderen aard was als 
dat van Homo wadjakensis en van de Australiërs. Dit ras leeft hoofd- 
zakelijk van dierlijk voedsel; mogelijk was de levenswijs van 
neandertalensis meer vegetarisch. In verband hiermede is het van 
beteekenis, dat bij een door de medewerking van mijnen broeder, 
Dr. V. Dubois verricht onderzoek met X stralen bevonden werd, 
dat de tanden van Homo wadjakensis wortels bezitten en pulpahol- 
ten, die in vorm en grootte bij het Australisch type behooren en 
volstrekt afwijken van het taurodonte type der Neandertal-mensChen. 
Ik stel mij voor, de onderkaak en ook de tanden in eene latere 
mededeeling uitvoeriger te bespreken. Thans zij evenwel van de 
belangrijkste vormeigenschappen het volgende vermeld. 
De tanden zijn over het geheel genomen groot, hoewel zij door die 
van menigen Australiër nog overtroffen worden. De 2®*® en 3®*® bovenste 
molares vertoonen reductieverschijnselen, vooral bij Wadjak I. 
De onderkaak [Fig. 7 eji Fig. 8] is een zeer sterk been, duidelijk 
