103 
naar een op liet Australische gelijkend type gebouwd. Het corpus 
tnandibulae is, vrij gelijkmatig, hoog (40 m.M. aan de symphyse van 
Wadjak II. Gemiddeld bij 7 Australiërs 33, maximum 42 volgens 
Frizzi) * *) en dik. De ramus is bijzonder breed (aan de smalste plaats 46.5 
m.M. bij Wadjak II. Bij 7 Australiërs, volgens Frizzi, gemiddeld 37, 
maximum 40). Dit geldt vooral voor de onderkaak van Wadjak II, 
die ik als mannelijk beschouw, maar tot zekere hoogte ook voor de 
andere mandibula, waarvan slechts weinig is bewaard gebleven. 
De symphyse- of kinhoek (gevormd door de infradentale-pogoniumlijn 
en de basislijn) meet 96°. Hoewel een zeer ontwikkelde protuberantia 
mentalis aanwezig is, valt toch nog de loodlijn, uit het infradentale 
of incision neergelaten, 3 m.M. voor het meest uitstekend punt van 
deze, het pogonium. Denkt men zich dit, als een afzonderlijke vor- 
ming zich voordoend uitsteeksel weg, dan zou de kinhoek 102° 
bedragen. De andere symphyse- of kinhoek, die met betrekking tot de 
alveolairrandlijn, meet 80°. Hij zou 86° bereiken als de protuberantia- 
opzetting niet bestond. Bij de Neandei-tal-mandibulae, die geen of 
een zeer geringe protuberantia bezitten, is de hoek toch nog belang- 
rijk grooter; La Naulette 94°, Spy 106°, Mauer 105°. Aan 7 Austra- 
lische kaken vond Frizzi (evenals Welcker aan 15) dezen hoek 
gemiddeld 83°, het maximum was 94°. Maar deze groote hoek der 
Australiërs is ook gedeeltelijk toe te schrijven aan de meestal geringe 
ontwikkeling der protuberantia mentalis. De w a r e hellingshoek van 
het corpus mandibulae aan de symphyse (zonder dat uitsteeksel) 
mag bij Wadjak II toch bijzonder groot genoemd worden. Daarom 
snijdt ook de ,,Korrekturvertikale” van Frizzi, de loodlijn op de alveo- 
lairrandlijn rakelings langs het diepste punt der kinconcaviteit 
getrokken, slechts even iii de protuberantia van Wadjak II. Bijzonder 
merkwaardig aan deze fossiele mandibula is verder nog de tamelijk 
scherpe onderrand en de ligging achter dien rand, op 23 m.M. van 
elkander, van kleine fossae digastricae, die aan den toestand bij 
Hylohates syndactylus doen denken. 
Ten slotte moge nog gewag gemaakt worden van eene andere’ 
vondst van een tot het Australisch ras in betrekking staand men- 
schelijk fossiel, den schedel van Talgai in Queensland, Australië, die 
in 1884 ontdekt, in 1914 door T. W. E. David en J. T. Wilson*) 
1) E. Fbizzi, Untersuchungen am menschlichen Unterkiefer mit spezieller Berück- 
sichtigung der Regio mentalis. Archiv. für Anthropologie. N. F. Band IX. (1910), 
p. 252—286. 
*) Reports of the British Association for the Advancement of Science. Sydney 
Meeting. (1914), p. 531. — Vergelijk ook „Nature”. London 1915, p. 52. 
