104 
aangekondigd en in 1918 door Stewart Arthur Smith uitvoerig 
beschreven werd. Die schedel, van een onvolwassen individu (daar m, 
nog niet was doorgebroken), hoewel in den grond in tal loo7,e stukken 
gebarsten en uitgezet, aldus gedeformeerd, is toch duidelijk als van 
den tegenwoordigen Australiër in zijn algemeen voorkomen niet 
afwijkend te herkennen. De geheele schedel en ook het palatum laat ^ 
evenwel nauwelijks eenige betrouwbare metingen toe. Aan de 
tandkronen, iedere op zich zelf, kon dat nog geschieden, maar de meeste 
zijn meer of minder sterk van elkander geweken ; de schijnbare 
,,palatal area” overtreft aldus aanzienlijk de ware, welke niet grooter 
is geweest dan die van den tegenwoordigen Australiër. Smith stelt zich 
voor, dat de (bovenste) caninus, op analoge wijze als in het gebit der 
apen, hoewel zonder interstitieele tusschenruimte, met de punt tus- 
schen den ondersten caninus en den ondersten eersten praemolaris 
indrong. Ik meen dit te moeten betwijfelen, op grond van verge- 
lijking met het gebit van Wadjak 11. De wrijvingsfacetten aan den 
bovensten caninus, door Smith beschouwd als ontstaan door 
contact met de genoemde tanden der onderkaak, komen overeen met 
facetten aan den caninus in de Wadjak-maxilla, waar zij duidelijk 
als interstitiaire wrijvingsfacetten met de en der bovenkaak 
te herkennen zijn. Op een andere plaats in zijne verhandeling heeft 
Smith een daarvan dan ook, m. i. terecht, als zoodanig beschouwd. 
Ten onrechte laat hij den caninus 7 m.M. zakken, totdat de boven- 
rand zijner kroon in eene lijn met den bovenrand der kroon van 
pm^ naast hem komt te liggen. Een zoo groote tandkroon toch als 
die van den Talgai-caninus ligt steeds belangrijk boven de lijn der 
praemolares, bij Wadjak II 3 mM. De caninus kan dus niet zoover 
naar beneden gereikt hebben als in de voorstelling van Smith noodig 
s. De caninus van Wadjak, die treffend op die van Talgai gelijkt, 
is ook even breed als deze laatste en ware hij aan den top nog 
zoo weinig afgestompt als de caninus van den ,,boy” van Talgai, 
dan zou hij ook wel even puntig zijn en weinig korter dan deze. 
Kan ik daarom niet met Smith een primitief karakter aan den 
fossielen, overigens ook volgens hem typisch Australischen schedel 
van Queensland toeschrijven, zoo is deze toch van groote beteekenis, 
daar verschillende omstandigheden, door Smith genoemd, er op 
wijzen, dat de Australische mensch met Canis dingo reeds naast 
thans uitgestorven Buideldieren, die men als plistoceen beschouwt, 
b Stewart Arthur Smith, The Fossil Human Skull found at Talgai, Queens- 
land. Philosophical Transactions of the Royal Society of London. Series B, Vol. 208, 
pp. 351 — 387. 7 Plates. Londen 1918. 
