105 
in het kleinste vasteland leefde. Daar de genoemde echte Co.his- 
soort, als de eenige groote placentale zoogdiersoort van Australië, 
buiten den Mensch, wel niet anders dan met dezen uit Oost-Azië 
kan gekomen zijn, werpt de ontdekking te Talgai ook eenig licht 
op den geologischen ouderdom van den fossielen Mensch van Wadjak. 
VERKLARING DER PLATEN. 
PLAAT I. 
Fig. 1. Wadjak I. Norma lateralis van den schedel. Als horizontaal het 
„oor-oogvlak” aangenomen. Gestippelde omtrek van een typisch Javaanschen 
schedel. 
Fig. 2. Wadjak I. Norma frontalis van den schedel. Als horizontaal het 
„oor-oogvlak” aangenomen. 
Fig. 3. Wadjak 1. Norma verticalis van den schedel. „Oor-oogvlak”. 
Figuren 1 — 3 in benaderend nat. gr. 
PLAAT II. 
Fig. 4. Wadjak II. Maxilla en mandibula. Linker zijde. Als horizontaal 
de alveolairlijn. 
Fig. 5. Wadjak II. Maxilla en mandibula. Van voren. Als horizontaal de 
alveolairlijn. 
Fig. 6. Wadjak II. Maxilla van onderen. Alveolair-vlak. De kronen van 
den rechter en van de linker en moeten 1 m.M., de kroon van 
den linker moet 0.5 m.M. meer naar buiten liggen, in de figuren 4, 5 en 6, 
wegens deformatie tot de dubbele bedragen in het origineel. 
Fig. 7. Wadjak II. Mandibula van boven. Alveolair-vlak. 
Figuren 4 — 7 in i/j nat. gr. 
Fig. 8. Vertikale doorsneden in de symphyse-lijn der mandibula van Wadjak 
II (volle lijn). Homo heidelbergensis (onderbroken lijn) en Australiër (stippel- 
lijn), daarnaast Franschman. De beide laatste naar Boule (1. c., p. 88, Fig. 56). 
Alle naar gipsafgietsels, behalve de Mauer-kaak, welke naar afbeelding van 
het origineel (O. Schoetensack, Der Unterkiefer des Homo Heidelbergensis. 
Jena 1908, Tafel 8, Fig. 20 en Tafel 13, Fig. 48). 
Nat. gr. 
