130 
loopende registratielijrien zijn te herkennen, dienen om de golflengte 
op verschillende plaatsen van het spectrum te identiflceeren. 
4. De bruikbaarheid van de boven beschreven methode om ver- 
houdingen van lichtintensiteiten te meten door bemiddeling van de 
fotogratische plaat zal in de eerste plaats sterk afhankelijk zijn van 
de gelijkmatigheid der plaat zelf en van de fouten in hare structuur. 
Een eerste vereischte voor haar deugdelijkheid is; dat men een met 
bepaalde intensiteit en belichtingstijd verkregen zwarting volkomen 
kan reproduceeren door een andere plaats der plaat onder volmaakt 
dezelfde omstandigheden te belichten. Elke soort platen moet daarom 
vóór haar gebruik aan de volgende ijking onderworpen worden; 
een reeks gelijke spectra, opgenomen bij constante lichtintensiteit 
met gelijken belichtingstijd, wordt onder elkaar op éénzelfde foto- 
grafische plaat ontworpen. De spectra worden dan loodrecht op de 
lengterichting en op verschillende plaatsen gefotometreerd. Voor elk 
spectrum zelf moet bij het doorloopen in deze richting de zwarting 
hetzelfde blijven, hetgeen door het constant blijven van den foto- 
meteruitslag geconstateerd wordt. Verder moet de hoogte van deze 
constante stukken voor de verschillende spectra dezelfde zijn. Is de 
plaat goed, dan moet de registratie met den fotometer een beeld 
opleveren, waarbij de gezwarte resp. heldere stukken op twee aan 
de lijn der nulstanden evenwijdige rechten liggen. Op deze wijze kon 
de best bruikbare fotografische plaat: de Panchromatic van Wratten 
en Wkainwright, worden uitgezocht. (Panchromatisch om de absorptie- 
metingen zoo ver mogelijk naar het rood te kunnen voortzetten). 
Ook deze bleek echter nog verre van volmaakt te zijn. Een nauw- 
keurige meting had uitgewezen dat de zwarting bij de spectra, die 
aan den rand van de plaat liggen, steeds grooter is dan die voor 
in het midden der plaat ontworpen spectra. Een gelijk resultaat 
verkrijgt men als men de zwarting meet aan de randen en in het 
midden van een fotografische plaat die over haar geheele opper- 
vlakte gelijkmatig belicht is. Deze systematische fout') werd zoo goed 
mogelijk geëlimineerd door op éénzelfde plaat elk spectrum minstens 
twee maal op te nemen op verschillenden afstand van het midden ’). 
') De Kodakfabriek kon ons geen verklaring van dit verschijnsel geven ; men 
denkt aan een uitdrogen van de randen. 
*} Om in ons geval zooveel mogelijk spectra op een enkele fotografische plaat 
te krijgen werd de lengte der vergelijkingsspectra aan den kant der kleine golf 
lengten beperkt. Het onderzochte preparaat liet namelijk voorbij de golflengte 
A = 4700 toch geen licht meer door. De eene helft van de fotografische plaat 
wordt daartoe afgedekt ; de andere gebruikt, en omgekeerd, zoo is het mogelijk op 
een plaat van 9 X 1^ twee rijen van 15 spectra elk op te nemen. 
