131 
In de tweede plaats hangt de gelijkmatigheid van het gefotogra- 
feerde spectrum in hooge mate af van den aard van den ontwik- 
kelaar. De eisch die aan den ontwikkelaar gesteld moet worden is 
dat hij een egale zwarting produceert zonder vlekken of zwarte 
vegen en zonder sluier, terwijl tevens toch de contrasten tusschen 
de verschillende zwartingen zoo sterk mogelijk uitkomen. Glycine 
blijkt aan de gestelde eischen te voldoen, indien de juiste omstandig- 
heden n.1. van de concentratie van den ontwikkelaar, van den duur 
en de temperatuur van ontwikkeling gekozen worden. Met glycine 
kan bij deze wijze van werken een mooi egaal spectrum worden 
verkregen, dat, wat rijkdom aan contrasten betreft, zelfs te verkiezen 
is boven dat, door hydrochinon teweeggebracht. 
5. De gevolgde werkwijze zal nader aan de meting der extinctie 
van para-azoxyanisol worden toegelicht. Dit preparaat werd in ver- 
band met bovengenoemde onderzoekingen van Dr. W. J. H Moll 
en Prof. Dr. L. S. Ornstëin gekozen. Voor de toestanden vloeibaar- 
isotroop, ex- vast en ex-vloeibaar is het absorptiespectrum bepaald. 
Daar deze phasen bij kamertemperatuur niet bestaanbaar zijn, moest 
het preparaat eerst worden verhit en op constante temperatuur ge- 
houden. Daartoe is een electrisch oventje gebruikt. Dit bestaat uit 
een holle koperen cylinder omwonden met manganinedraad waar- 
door een stroom wordt gezonden. Door de sterkte van dezen stroom 
te regelen kan binnen het oventje elke gewenschte temperatuur ver- 
kregen worden. Een wollen omhulsel beschut de draad wikkelingen 
voor temperatuurswisselingen van de omgeving. In het midden van 
den cylinder is de wikkeling over een lengte van 1 cM. onderbroken 
en daar zijn diametraal tegenover elkaar twee vertikale openingen 
aangebracht, waarin een reep koper K past, die het glazen cuvetje met 
het preparaat draagt. Het cuvetje, waarin zich het preparaat bevindt 
wordt vervaardigd volgens het principe van de telkamertjes van 
Zeiss; langs de randen van een vlak glazen plaatje ^ zijn lange 
smalle glazen balkjes (dikte =1.13 mM.) geplakt, door middel van 
waterglas gemengd met asbest. Er wordt zorg gedragen dat deze 
glazen omheining overal even hoog is. Als dekglas dient een even 
groot glazen plaatje B, dat aan den onderkant in het midden een 
rond glaasje C (dikte = 0,90 mM.) draagt. Als de randen van B op de 
glazen balkjes van A gedrukt worden, bedraagt de afstand tusschen 
A en C, waar het te onderzoeken gedeelte van het preparaat zich 
bevindt 0,23 mM. 
Wegens de hooge temperatuur, noodig om het preparaat te smelten, 
was het moeielijk een plakmiddel te vinden, dat onder die omstan- 
