Zwarting. 
134 
Ook voor de filters zijn de zwartingen op deze wijze in teekening 
gebracht. Uit de zoo verkregen reeks krommen wordt voor een 
bepaalde golflengte de zwarting voor de opeenvolgende filters geme- 
ten en, met behulp van de bekende doorlaatbaarheid der filters, 
uitgezet als functie van de lichtintensiteit (fig. 2). 
Voor 15 verschillende golflengten zijn zoo de zwartingen berekend 
en in teekening gebracht. Wordt de doorlaatbaarheid der filters in 
procenten op logarithmisch millimeter-papier uitgezet, dan vertoont 
de zwarting geteekend als functie van log. 1. den bekenden vorm 
der zwartingskromme met het groote rechte stuk in het midden. 
Dit rechte stuk correspondeert met zwartingen voor welke de plaat 
noch over-, noch onder-belicht is, en de beste verhouding tusschen 
belichtingstijd en sterkte van ontwikkelen is die waarbij het rechte 
stuk der zwartingskromme een hoek van 45° maakt met de .r-as. 
Volgens fig. 2 is deze helling bij onze zwartingskromme iets te klein ; 
de plaat had dus wat korter belicht en wat langer ontwikkeld 
moeten worden. 
Men leidt uit de tilterspectra een tiental punten af voor elke 
zwartingskromme; daar deze punten op een strakke kromme moeten 
liggen, kunnen de fouten in de ligging der verschillende punten 
gedeeltelijk door grafische interpolatie worden opgeheven, hetgeen 
de betrouwbaarheid der methode nog vergroot. Teneinde de extinctie 
te bepalen wordt voor een bepaalde golflengte in fig. 1 de zwarting 
afgelezen voor vloeibaar-isotroop, ex-vast en ex-vloeibaar en deze 
