136 
verstrooiing door Dr. Spijkerboer in zijn dissertatie gegeven, waarbij 
aangetoond is dat absorptie- en extinctie-coëfficient onderling additie! 
zijn, is de gevonden grootheid „h” voor elk der phasen = de som 
van verstrooiings- en absorptie-coëfficient. Gaat men nu uit van de 
veronderstelling dat bij benadering de eigenlijke absorptie-eoëfticient 
der drie onderzochte phasen gelijk is, dan vindt men in het verschil : 
h isotroop — h ex-vloeibaar = /tu 
en h isotroop — h ex-vast = 
voor elk der beide vloeibaar- kristallijne toestanden den extinctie- 
coëtllicient in zijn afhankelijkheid van de golflengte. 
Om uit te maken of deze gevonden extinctie-coëfficient evenredig 
is met een macht van A, werd de kromme log h als functie van 
log X geconstrueerd. Deze lijn bleek niet in haar geheele lengte recht 
te zijn, maar kon bij benadering opgevat worden als bestaande uit 
twee lineaire stukken, welke voor elk der vloeibaar kristallijne 
phasen een anderen hellingshoek vertoonden. 
Het is mij een behoefte hier mijn oprechten dank te brengen aan 
Prof. Dr. L. S. Ornstein onder wiens opwekkende leiding ik boven- 
staand onderzoek heb mogen verrichten ; en aan de Heeren Dr. W. J. H. 
Moel en Dr. H. C. Burger, wier voortdurende belangstelling en 
goede raad mij steeds tot grooten steun zijn geweest. 
SAMENVATTING. 
1. Een methode wordt beschreven om langs fotografischen weg 
de extinctie te meten. Deze methode wordt op vloeibaar-kristallijne 
stoffen toegepast. 
2. De twee vloeibaar-kristallijne phasen ,, ex-vast” en ,,ex-vtoeibaar” 
bezitten verschillende extinctie ook in het zichtbare spectrum. 
Utrecht, Mei 1920. Instituut voor Theoretische Natuurkunde. 
