143 
De grootste en meest bekende olievelden der wereld hebben een 
soortgelijke voorgeschiedenis gehad. Uit talrijke voorbeelden zij hier 
slechts gewezen op de Fensylvanische en de Argentijnsche petroleura- 
terreinen; 
in de Fensylvanische geosynclinaal, die randstandig is aan het 
toenmalige Noord-Araerikaansche continent, het zuidwaarts reeds 
uitgegroeide archaeische Canadeesche schild, had de sedimentatie, 
evenals ook we! de plooiing der Apallachen in haar zeewaarts ge- 
legen deel, tot in laat-carbonen tijd, de slotplooiing in permischen 
tijd plaats; 
de olievelden in het Andiene gedeelte van Argentinië zijn rand- 
standig aan het oude Zuid-Amerikaansche continent, dat met Znid- 
Afrika en het zoogenaamde Gondwana-land in geologischen bouw 
groote overeenkomst vertoont. De sedimentatie had in die geosyn- 
clinaal plaats in jiirassischen en cretaceïschen tijd en haar plooiing, 
die vergezeld van sterke vulkanische werkzaamheid zeewaarts de 
Anden-keten deed ontstaan, werd in teiliairen tijd besloten. 
Als een derde voorbeeld zouden de petroleumterreinen van Venezuela 
mogen genoemd worden. 
Beschouwt men zulk een wijze van ontwikkeling als de typische, 
dan zal men bij een dergelijk petroleumterrein moeten kunnen 
onderscheiden (zie tig. 1): 
1. een geosynclinale strook G, waarin de sedimenten, in welke de 
petroleum is ontstaan, zijn afgezet. De ligging van deze strook zal 
ruwweg tevens aangeven de ligging van de oorspronkelijke kustlijn van 
2. het continentale gebied L, waaraan de geosynclinaal randstan- 
dig is, en waarvan het terrigene materiaal afkomstig is, dat in de 
geosynclinaal tot bezinking is gekomen. Dit gebied kan ook het oude 
continentale gebied of het primaire denudatiegebied genoemd worden, 
omdat het reeds als een landmassa bestond eer dat de geosynclinaal 
tot ontwikkeling kwam. 
3. de zee Z die, van het continent gerekend, aan gene zijde van 
de geosynclinaal volgt. 
In de geosynclinale strook zal men nader kunnen onderscheiden : 
a. het landwaarts gelegen gedeelte bestaande uit sedimenten 
bezonken in een vlakke zee of op een laag land. De afzettingen 
bezitten een sterk overheerschend terrigeen karakter (kalksteenen zijn 
zeldzaam) en bevatten of kool- of petroleurnbeddingen of beiden. Zij 
zijn in het allerlaatste tijdvak van de orogenetische phase, waarmede 
een groote periode in het leven der geosynclinaal werd afgesloten, 
geplooid, meestal niet zeer intensief. 
h. het zeewaarts gelegen gedeelte G^, waarin de sedimenten, 
