176 
verschijnselen van atropine-vergiftiging. Hieruit besloot hij, dat het vergift in 
de bloedbaan van de konijnen was ontleed. 
Later toonde Hermann nog aan, dat de ongevoeligheid van konijnen voor 
atropine niet kon berusten op een vermeerderde uitscheiding van het vergift, 
omdat het bleek dat na onderbinding van de arteria renalis, de atropine- 
resistentie van de konijnen niet verminderde. 
WiLLBERG 1) onderzocht de resistentie van verschillende diersoorten tegen 
atropine en berekende hoeveel maal ongevoeliger zij waren dan de mensch. 
Eenige getallen mogen volgen: 
Kip 404 maal. ^ 
Konijn 242 , 
Witte Muis . . . 162 „ 
Jonge Hond . . 124 , 
Volwassen Hond 194 , 
Kat 75 , 
Hieruit blijkt eveneens dat de resistentie niet hoofdzakelijk afhankelijk is van 
de intensiteit der stofwisseling der dieren, daar het kleinst onderzochte dier, de 
muis, minder resistent is dan een konijn of een kip. 
Volgens sommigen zou de leeftijd van de dieren van invloed zijn op de 
resistentie. Een jong individu zou dan minder gevoelig zijn dan een volwassen. 
WiLLBERG toonde dit aan bij honden. Ook bij den mensch schijnt hetzelfde voor 
te komen; voor een volwassen man zijn 50 bessen van atropa belladonna niet 
doodelijk, 40 bessen voor een oude man wèl. De letale dosis voor een volwassenen, 
is 0.01 — 0.06 gr. sulf. atropini ; een zuigeling schijnt te verdragen 0 14 gr 
Barbier * *). 
Krasnagorski ®) gaf zuigelingen met exsudatieve diathese gedurende een maand 
lang 0.85 gr. — 2.5 mgr. sulf. atropini per dag zonder mydriase of polsversnelling 
te kunnen constateeren. Hij verklaart de grootere resistentie door een verhoogde 
vagotonie bij jonge individuen. 
Calmette spoot een konijn 200 mgr. sulf. atr. intraveneus in, zonder eenige 
toxische atropinewerking te bespeuren Daarentegen leidde 2 mgr. intracerebraal 
geinjiceerd onder krampen en verlamming tot den dood. 
Hieruit blijkt, dat bij de gewone wijze van toedienen het vergift, voor het de 
hersenen bereikt, onschadelijk wordt gemaakt, hetgeen Calmette toeschreef aan 
phagocytose. Verschillende onderzoekers toonden echter aan, dat in dit opzicht 
zijn proeven onjuist waren en den witten bloedlichaampjes in dit opzicht geen 
werkzame rol mag worden toegeschreven. 
Fleischmann ®) kon de ontgiftigende kracht van het konijnebloed in vivo ook 
voor het serum in vitro aantoonen, waarbij bij zag dat individueele resistentie- 
verschillen evenredig waren met de „Zerstörungs”- mogelijkheid van het serum. 
Ook bij menschen zou dit te zien zijn. Dat kinderen, idiooten en imbecillen meer 
1) WiLLBERG. Die nat. Resistenz einiger Tiere dem Atropin gegenüber. Zeitschr. 
f. Bioch. 66. p. 398, 1914. 
*) Barbier. Sur deux cas d’intoxication par l’atropine. (Thèse de Bordeaux 1910). 
*) Kkasnagorski. Exsudat. Diath. u. Vagotonie M. S. Kind. XII 1913, p. 138. 
Calmette. Sur Ie mécanisme de l’immunité contre les alcaloïdes. Soc. Biol. 
Jub. band 1899. 
Fleischmann. Atropine-Entgiftung durch Blut. Arch. f. exp. Path. 62, 1910, p. 518. 
