177 
atropine verdragen en hysterici zeer weinig is volgens Fleischmann ook aan 
hun serum te constateeren. Hij bemerkte dat er konijnen waren, die zeer gevoelig 
waren voor intraveneuze injectie van sulfas atropini en dat hun serum in vitro 
ook geen verzwakkende werking bezat. Dit waren konijnen uit Bern met struma. 
Dus zou de resistentie in verband staan met de schildklier. Hier kwam Metzner') 
tegen op, die dit verband ontkende. Wel vond hij verschillende konijnen, wier bloed 
atropine in het geheel niet „zerstörte”, maar zij hadden zoowel macro- als micro- 
scopisch onderzocht sterk verschillende schildklieren van zeer groot tot zeer klein toe. 
Van meer belang schijnt de plaats vanwaar zij stammen. Elzasser en Leipziger 
konijnen zijn zeer resistent, de proefdieren van Metznee uit Bazel en Bern zeer 
weinig. Fleischmann ®) nam voor een deel zijn bewering terug, maar wil toch niet 
alle verband tusschen schildklier en resistentie loochenen. Bij patiënten met morbus 
Basedowi vond hij in 30% der onderzochte gevallen sterker ,zerstörend” serum. 
Het stond dus vast, dat het konijnebloed groote hoeveelheden 
atropine onschadelijk kon maken, maar onzekerheid bestond omtrent 
de vraag, waarop deze werking berust. De meeste onderzoekers 
nemen aan, dat het alcoloid verzeept wordt en uiteenvalt in zijn 
componenten tropine en tropazuur, een eenvoudige chemische splitsing 
dus; Metzner ’) denkt aan een enzym dat de atropine splitst. Döblin 
en Fleischmann achten dit ook niet onwaarschijnlijk. Hefftbr en 
Fickewirth ‘) vonden in de urine der proefdieren steeds tropine, maar 
konden dit in het serum en de lever nooit aantoonen. 
Dixon, Ransom en Hamili* *®) deelen mede, dat zij een destructie 
der alcaloiden in het lichaam niet aannemen, maar dat het 
alcaloid (i. d. g. strychnine) geadsorbeerd wordt en met alcaloid- 
oplossende middelen weer gemakkelijk terug te winnen is. Des te 
intensiever zou de binding zijn naarmate de adsorbeerende stof meer 
van „colloidalen aard” is. Voor deze bewering geven zij — voor 
zoover wij dat konden vinden — geen bewijzen; toch hebben zij — 
zooals later blijken zal — gelijk. Zoo eenvoudig als zij zich de zaak 
voorstellen kan deze intusschen niet zijn, want alleen door de meerdere 
h Metzner. Mitteilungen über Wirkung nnd Verhalten des Atropins im Orga- 
nismus. Arch. f. exp. Path. 68, 1912, p. 11 — 99. M. uud Hedinger ueber die 
Beziehungen der Schilddr. zur Atropin-zerstörenden Kraft des BI. Hetzelfde 69, 
1913, p. 272. 
Fleischmann. Döblin und Fl. Zum Mechanismus der A. Entgift. durch BI. 
etc. Z schr. f. Klin. Med. Bd. 77, p. 145, 1913. 
*) Metzner. 1. c. p. 155. 
Döblin u. Fleischmann. l.c. p. 149. 
‘) Hefetee u. Fickewirth. Ueber das Verhalten des A. im Organismus d. 
Kaninchens. Biochem. Z schr. 40, p. 45, 1912. 
®) Dixon und Ransom. Die elektive Wirkung v. Arzneien auf d. peripheren 
Nervensystem-Ergeb. der Physiol. 12, p. 773. 
Dixon und Hamill. Secretion and action of drugs. Journ. of physiol. 38, 
p. 314, 1909. 
