178 
of mindere „colloidal nature” kan men vermoedelijk niet verklaren, 
waarom konijne-seriim zoo sterk adsorbeert en honde-serum niet. 
Wanneer een dier bij intraveneuze injectie zeer weinig gèvoelig 
is voor een vergift, kan de oorzaak voor deze ongevoeligheid in 
hoofdzaak \ an drieërlei aard zijn : 
Ten eerste-, het kan zijn dat de organen van het dier niet gevoelig 
voor het vergift zijn (zooals Straub kort geleden aantoonde berust 
hierop de ongevoeligheid van de rat voor strophantine). 
Ten tweede-, het kan zijn dat het vergift in het lichaam chemisch 
wordt ontleed. 
Ten derde-, het vergift kan in het lichaam van het dier op andere 
wijze worden gebonden. 
De eerste veronderstelling is voor het onderhavige geval zeer 
ouwaarscliijnlijk, want hoewel het konijn zeer ongevoelig is voor 
atropine, zijn de organen van dit dier zeer gevoelig voor dit vergift. 
Uit een onderzoek van Van Lidth de Jeude ’) is o.a. gebleken dat 
atropine op den overlevenden dundarm van een konijn circa tienmaal 
meer werkzaam is dan op den kattedarm. Bovendien is reeds 
vermeld, dat Calmette aan toonde dat een injectie van twee mgr. 
atropine intracerebraal bij een konijn onmiddellijk den dood ver- 
oorzaakte. 
De tweede veronderstelling is, zooals uit de onderzoekingen van 
Fleischmann, Metzner en anderen is gebleken, ongetwijfeld ver- 
wezenlijkt. Konijnebloed kan in vitro atropine ontleden, alleen, deze 
ontleding gaat betrekkelijk langzaam en geschiedt dus niet op zulk 
een groote schaal dat men daaruit zou kunnen verklaren de onge- 
voeligheid van het konijn voor atropine, wanneer dit vergift direct 
in de bloedbaan wordt gebracht. 
De derde onderstelling wint door deze overwegingen zeer aan 
waarschijnlijkheid en in de proeven, die thans zullen worden be- 
schreven, hebben wij inderdaad kunnen aantoonen dat konijneserum 
in hooge mate de eigenschap bezit atropine te binden, zonder het 
tevens te ontleden. 
Om in deze experimenten de remmende werking van konijne- 
serum te kunnen demonstreeren, was het noodig een nauwkeurige 
methode te vinden voor een physiologische waardebepaling van 
airopine-oplossingen. Wij gebruikten de methode die door Storm van 
1) W. Straub. Ueber die Resistenz der Ratten gegen K-strophanten. Arch. f. 
exp. Fath. und Pharmak. Bd 84, p. 223, 1918. 
2) V. Lidth de Jeude. Quantitalieve onderzoekingen over het antagonisme van 
sulfas atropini tegenover hydröchloras pilocarpini, salicylas physostigmini en 
hydrochloras muscarini op overlevende darmen van zoogdieren. Dissertatie Utrecht 1916. 
