193 
weinig bekend. Döblin en Fleischmann vonden, dat de stof niet 
boven 60 ° kan worden verhit, wel ingevroren kan worden en weer 
ontdooid, ook ingedroogd. Door een chamberlatjdkaars gaat ze niet 
heen. Bij dialyse van het serum bleek de globulinegroep niet, de 
albuminegroep wel te binden. Bij uitzouten vonden zij hetzelfde 
resultaat. 
Wij hebben getracht iets meer omtrent den aard van deze stof te 
weten te komen ; voorloopig echter met nog niet heel veel resultaat. 
Het bleek, dat zoowel het serum als het plasma van konijnen sterk 
kunnen binden; de bloedlichaampjes, wanneer zij uitgewasschen 
worden en gesuspendeerd worden in physiologische zoutoplossing, 
hebben geen bindende kracht. Verder bleek, dat het serum van het 
konijn zeer werkzaam is, dat van katten, menschen, paarden, runderen 
en geiten weinig werkzaam. Toevallig konden wij beschikken over 
een portie konijne-serum, die op het laboratorium van Professor 
VAN Cat,car gedurende ruim negen jaar was bewaard gebleven in 
een toegesmolten glazen buis; dit serum kon nog in zeer aanzienlijke 
mate atropine binden. 
Uit bijzondere proeven bleek ons ten slotte nog, dat leciihine 
geen bindend vermogen voor atropine bezit, dit is dus in overeen- 
stemming met wat Storm van Leeuwen vond ten opzichte van 
pilocarpine en lecithine. Het is zeer waarschijnlijk, dat de bindende 
stoffen niet alleen in het bloed van konijnen voorkomen, maar ook 
in andere deolen van het lichaam. Wij vonden, dat hersen- en lever- 
substantie van het konijn vrij sterk atropine konden binden. Ook 
deze binding kon door extractie met alcohol worden losgeinaakt. 
Een binding van atropine aan leversubstantie was ook reeds door 
V. Oettingen ’) gevonden, die aantoonde, dat de lever van kikvorschen 
sterk atropine bindt. Het serum van dit dier heeft geen bindend 
vermogen, hoewel het dier zeer resistent is tegen atropine. Ci.oetta 
had ook reeds aangetoond, dat de lever van konijn, kat en hond 
in vitro atropine kon ,,zerstören” ; hersensubstantie van het konijn 
werkt in dit opzicht sterker dan die van de kat. 
Wanneer men zich afvraagt, welke beteekenis het bindend vermogen 
van konijne-serum voor de dieren kan hebben, dan mag men wel 
aannemen, dat dit een belangrijke factor zal zijn voor de groote 
resistentie van konijnen voor atropine. Men moet echter niet vergeten, 
dat op deze wijze nooit het geheele vraagstuk der resistentie kan 
worden verklaard. Want het is mogelijk dat wanneer aan konijnen 
1) 1. c. 
*) V. Oettingen. Ueber d. Verballen d. Atropine im Organismus des Frosches. 
Arch. f. exp. Path. 83. p. 381 1918. 
