197 
bij den tweeden uitslag van het signaal naar boven opnieuw ge- 
prikkeld en hierna ontstond weer een extrapauze van de kamer, 
die niet werd ingeleid door een vervroegde kamersystole. Bij 2 
werden de boezems in den aan vang van een kamersystole weer 
geprikkeld. Na de hierdoor opgewekte extrasj'stole der boezems be- 
reikte de „Erregung” de kamer na het refractaire stadium, zoodat 
een vervroegde kamersystole volgde. Als ik echter oij den volgenden 
uitslag van het signaal naar boven in den aanvang der postcompen- 
satoire kamersystole den prikkel herhaal, dan bereikt na de zoo 
opgewekte extrasystole der boezems de „Erregung” de kamer prompt 
gedurende het refractaire stadium. Een extrapauze van de kamer 
volgt nu. Zoo kan ik gedurende elke volgende kamersystole, die 
telkens verbreed is, het experiment gemakkelijk herhalen. Ja zelfs 
behoef ik ten slotte de boezems niet meer in het begin der kamer- 
systole te prikkelen. De laatste prikkel toch werd ongeveer in het 
midden der kamersystole toegediend, zonder dat het experiment mis- 
lukte. En dit is ook begrijpelijk. Wanneer we toch de kamersj'stolen 
van dit kunstmatig onderhouden gehalveerde kamerrhythme nader 
bezien, dan valt ons het vólgende op. Na de compensatoire pauze 
is de postcompensatoire systole breeder dan de voorafgaande kamer- 
systolen. De hierna volgende kamersystole overtreft echter de voor- 
afgaande weer in breedte en de derde kamersystole is weer in 
breedte toegenomen. We zien dus dat de contractiliteit van de 
kamerspier na elke verlengde kamerpauze toeneemt. Deze restau- 
ratie van de kamerspier in het kunstmatig onderhouden gehalveerde 
rhythme brengt met zich mee, dat ook de duur van het refractaire 
stadium van systole tot systole toeneemt. Daarom kan ik tenslotte 
den prikkel later in de kamerperiode aan de boezems toedienen, 
zonder dat dit afbreuk doet aan het welslagen van het experiment. 
Na den laatsten prikkel herneemt de kamer weer het normale slag- 
tempo ’). 
We kunnen in de tweede plaats het refractaire stadium van de 
kamer verlengen door vergiften n.1. digitalis, veratrine, antiarine of 
bariumchloride en dan het experiment naar willekeur doen gelukken. 
Hier moge een rij curven volgen van een kikkerhart, dat vergiftigd was 
met bariumchloride. Fig. 2. Bij eiken uitslag van het signaal naar boven 
ontvangen de boezems een openingsinductieprikkel in den aanvang 
eener kamersystole. Telkens ontstaat een extrasystole der boezems 
h Na vergiftiging met veratrine, digitalis, antiarine of bariumchloride, kan na 
een of meerdere extrapauzen van de kamer het gehalveerde kamerrhythme voort- 
duren, zonder dat het hart verder geprikkeld wordt. Ook komt dit voor na ver- 
bloeding van het onvergiftigde kikkerhart (zie fig. 5). 
