20J 
triculairgroeve ^). We zien nu aan de snaarcurve, dat deze prikkel 
korten tijd na den P-uitslag wordt toegediend. Op dit oogenblik is 
de kamer blijkbaar nog refractair, zoodat geen extrasystole van de 
kamer wordt opgewekt.®) De boezems echter spreken wel aan op 
den prikkel, zoodat deze nu tevens in retrograde richting door een 
,,Erregung” worden doorloopen. Deze ,,Erregung”, die na den extra- 
prikkel den boezem doorloopt, stoot in de boezems op den periodischen 
sinnsimpuls, die reeds op het oogenblik, waarop de extraprikkel 
werd toegediend in tegengestelde richting op weg was. Beide 
,,Erregungen” worden dan uitgebluscht, zoodat geen vervroegde 
kamersystole kan volgen en een ex trapan ze van de kamer ontstaat. 
Hierna wordt het normale kamerrhythme in het gehalveerde omgezet. ’) 
Het is wel zeker, dat in dit geval het grootste gedeelte van de 
boezemsystole te danken is aan den periodischen sinusimpuls, omdat 
deze reeds op weg was door de boezems op het oogenblik, waarop 
de extraprikkel werd toegediend. We hebben hiervoor gezien, dat 
op het oogenblik, waarop de exira-prikkel in de atrio-ventriculair- 
groeve wordt toegediend, de kamer refractair moet zijn. Voor het 
welslagen van deze proef zal dus een verlenging van het refractaire 
stadium van de kamer bevorderlijk zijn. 
We hebben in de beide vorige experimenten deze verlenging tot 
stand gebracht door vergiftiging met veratrine of antiarine. We kunnen 
nu ook nog gebruik maken van het feit, dat het refractaire stadium 
van de kamer gedurende de postcompensatoire systole verlengd is. 
Een voorbeeld hiervan zien we in Fig. 5. Hierin zijn de suspensie- 
curven van de boezems fonderste curven) en de kamer (bovenste 
curven) van een kikkerhart afgebeeld na de verbloeding. De prikkel- 
Het oogenblik, waarop de extraprikkel wordt aangewend, is aangegeven door 
het signaal en is tevens te zien aan de snaarcurve, die door het gedurende korten 
tijd wegslaan van de snaar een klein hiaat vertoont. 
-) We zien in de snaarcurve direct na den prikkel een kleinen, driehoekigen uitslag, 
die dus verraadt, dat een uiterst klein gedeelte van de kamer toch nog tot con- 
tractie o vergaat. We kunnen wel met zekerheid besluiten, dat op deze uiterst kleine 
partieele contractie de sinusimpuls niet kan afstuiten, daar immers bij het kikker- 
hart de boezems langs de geheele atrio-ventriculairgroeve in geleidend verband 
staan met de kamer (atrio-ventriculairtrechter) Zoo zien we ook in fig. 3 na de 4 
prikkels, die extrapauzen van de kamer inleiden, de uitslagen van de suspensiecurve 
iels in grootte verschillen. Waarschijnlijk is ook hier een paar maal een uiterste 
klein gedeelte van de kamer tot contractie gebracht. 
®) Over deze rhythmeoverzettingen en de veranderingen, die de kamerelectro- 
grainmen daarbij ondergaan, behoef ik hier niet verder uit te wijden. Deze werden 
door mij behandeld in : Koninklijke Academie van Wetenschappen te Amsterdam 
Proceedings Vol. XX pag. 696, tome I (1917) pag. 271 et 502. Archives Néerl. 
de Physiologie tome 111 (1918) pag. 7 et 90. Pflügers Archiv Bd. 173, Seite 78. 
