211 
als deze nog refractair is. Eerst na de compensatoire pauze der 
boezems wordt de eerstvolgende boezemsystole weer gevolgd door 
een systole van de kamer. -Zoo ontstaat een extrapauze van de 
kamer, die gevolgd wordt door een vergroote en verbreede systole. 
Hiervan is het refractaire stadium verlengd, zoodat de eerstvolgende 
boezemsystole niet gevolgd kan worden door een systole van de 
kamer. Weer ontstaat een verlengde pauze van de kamer, die op- 
nieuw gevolgd wordt door een vergroote kamersystole. Zoo wordt 
de kamer, door één prikkel aan de boezems toegediend, vastgezet 
in het gehalveerde rhythme. Bij den tweeden uitslag van liet signaal 
naar beneden ontvangen de boezems tegen het einde der pauze een 
sluitingsprikkei, waardoor een extrasystole dezer hartafdeelingen 
ontstaat. Daarna vangt de eerstvolgende kamersystole op een ver- 
vroegd tijdstip aan. De hierop volgende sinusimpuls bereikt dan de 
kamer tegen het einde van de diastole en kan dus door een kleine 
kamersystole gevolgd worden. Deze kleine kamersystole nu levert 
een refractair stadium van korten duur op. Daarom kan de eerst- 
volgende boezemsystole weer door een systole van de kamer gevolgd 
worden, die wegens den korten duur der voorafgaande pauze weer 
klein is en kort duurt. Daarom kan ook hierna weer de eerstvol- 
gende boezemsystole dooF een systole van de kamer gevolgd worden. 
Zoo wordt door één inductieprikkel het gehalveerde rhythme van 
de kamer in het tweemaal zoo snelle normale omgezet. 
We zien dus in de figuren 1 on 2, dat we in staat zijn, om door 
één inductieprikkel het gehalveerde kamerrhjthme over te zetten 
in het tweemaal zoo snelle normale. De vraag rijst nu, waarom de 
kamer niet spontaan overgaat naar het normale rbythme. Uit het 
feit, dat we het gehalveerde rhythme kunnen overzetten in het 
normale, blijkt toch wel, dat de metaboie toestand van de karaer- 
spier een zoodanige is, dat de kamer tweemaal zoo frequent kan 
kloppen. Toch blijft de kamer in het gehalveerde rhythme pulseeren, 
als we tenminste niet met een prikkel op het juiste moment tusschen- 
beide komen. We moeten de oorzaak hiervan zoeken in de grootte 
en den langen duur van de kamersjstolen van het gehalveerde 
rhythme. Elke tweede sinnsimpuls stuit af op dit langdurende 
refractaire stadium, de kamer zit dus gevangen in het gehalveerde 
rhythme en kan daar eerst uitkomen, wanneer tengevolge van een 
extraprikkel direct of indirect een kleine kamersystole wordt te 
voorschijn geroepen. 
Wanneer echter de kamer eenigen tijd in het gehalveerde rhythme 
gepulseerd heeft, ontdoet de kamer zich onder den invloed der vele 
langdurende kamerpauzen meer en meer van het residu refractaire 
