312 
wij ook nog' 
d*p\ 
— ) zrr 0 hebben gesteld. Bij ideale stoffen is b'c = 0, 
dvyt 
8 Uc 
r = 3, dus RTc = — -^. Bij gewone stoffen, waar è'ctotVg. tot 2 
i öc 
nadert, wordt RTc= beide bekende uitdrukkingen. 
Wij willen nu eerst nog even de gevonden waarde van RTc in 
(1) substitueeren, ten einde de waarde van ^^/dv in het kritisch punt 
te bepalen. Schrijft men ter bekorting : 
«_(1 A = ; (2-a;)a—.v{l-x)A=zB | 
(2— .r) (1 + (1-6') - .f (l-.r) = 2- (2-.r) (1+^-) 6' = wi ’ 
dan wordt dus, na substitutie van 
I RTc Vc = a A ~— 
m 
dx'\ X (1 — x) 
dvjt 
N 
RTv — « A 
(26) 
verkregen 
'dx'\ 
dv )t 
V — 6 (2 — x)^I^RTv — X {\ — .-c) A*’ 
^(1— .r) AB-.N 
-6 {2—x) « A + {2~x) AB : N—x (1— ,t’) A^ ' 
Hierin is (2 — x)a A — x (1 — x) A* = BA, derhalve is ook 
dx^ a; (1 — x) A X {\ — x) A 
dvJt V —6 NA (2 — x) A V — 6 B ' 
omdat JVA (2 — x) A blijkbaar = B is. Wij hebben derhalve ten 
fdx\ 
slotte voor { — ) bij het kritisch punt de hoogst eenvoudige uitdrukking 
\dv Jt 
'dx^ a,’(l — x) A A' (1 — x) a — (1+a’)(1 — 6') A 
Vc — 6c B 
dv Jt 
i^c — 6c (2 — x) a — X (1 — a;) A’ 
( 3 ) 
waarin x, b' , « en A alle op betrekking hebben. 
Het spreekt vanzelf dat het onnoodig is een uitdrukking voor pc 
af te leiden, daar deze onmiddellijk uit de toestandsvergelijking na 
substitutie der verkregen waarde van RTc volgt. (Zie de eerste 
Verhandeling). 
^ 12. Het tweede differentiaalquotlent 
van r = Vc'. bc. 
en de waarde 
Zojals reeds boven is opgemerkt, kunnen wij de einduitdrukking 
voor RTc eerst bepalen nadat ook Vc in bc is uitgedrukt. Maar daartoe 
