320 
heven zouden kunnen worden, wanneer n.1. aangenomen werd dat 
deze dissociatie in den vasten toestand een volledige was. 
Het is duidelijk, dat dan voor deze groep van stoffen zooals KCI 
NaCl etc. liet valentie-bezwaar zou vervallen, maar dan zouden zich 
geen atomen, doch ionen in de netpunten bevinden en een chemische 
binding zou dan niet voorkomen. Het vervangen der atomen door 
ionen in het beeld van Bragg zou dus reeds een belangrijke wijziging 
zijn voor genoemde stoffen in de goede richting. 
Inden laatsten tijd heeft Debue resultaten gepubliceerd, die schijnen 
te bewijzen, dat dit inderdaad het geval is bij LiF. 
Het is bijna onnoodig op te merken, dat voor alle andere ver- 
bindingen, die uit meer dan twee elementen zijn opgebouwd en samen- 
gestelde ionen leveren, de valentie toch tot uiting moet komen, daar 
ook bij volledige dissociatie in den vasten toestand dit samengesteld 
ion als groep aanwezig moet zijn. Maar ook bij een uit twee 
elementen samengestelde verbinding als HgJ,, kan de aanname van 
een volledige dissociatie in ionen niet tot een oplossing voeren, omdat 
het bestaan van innerlijke even wichten hiermede niet kan worden 
verklaard. 
Ik wil dit betoog hier echter niet verder voortzetten, het diende 
alleen om er nog eens aan te herinneren, dat van chemische zijde, 
op zéér exceptioneele gevallen na, de valentie- werking in de vaste 
stof niet kan worden prijsgegeven, en het is daarom duidelijk, dat 
het aanbeveling verdient te zoeken naar andere methoden, die ons 
wellicht iets omtrent den innerlijken toestand van de gekristalli- 
seerde stof kunnen leeren. 
Zoo had ik reeds voor eenige jaren het plan opgevat na te gaan 
of de verdeelingswet van Nernst van toepassing is op de koexistentie 
van een mengkristalphase met een oplossing. 
Het is duidelijk, dat de verdeelingswet van Nbrnst voor dit geval 
alleen dan geldig kan zijn, wanneer men de gewone thermodyna- 
mische beschouwingen, die bij evenwichten tusschen een gas en een 
vloeistofphase of tusschen twee vloeistofphasen tot deze wet voeren, 
ook mogen worden toegepast op de vaste stof. Dit is de fundamen- 
teele \'raag ! 
Van ’t Hoef’) die de eerste was, die er in 1890 op wees dat er 
loestandeti zijn, die men kan aangeven met de benaming van vaste 
oplossingen, was de meening toegedaan, dat op deze toestanden de 
theorie der verdunde vloeibare oplossingen van toepassing is. 
1) Phys. Zeitschr. 19 . 474. (1918). 
*) Z. f. Physik. Chem. 5, 322 (1890). 
