342 
het aantal, bij spontane magnetisatie reeds aatiwezige krachtlijnen 
die door de Inclit verloopen moeten in kleine bogen vlak aan het 
oppervlak van het ijzer, het best kunnen worden waargenomen door 
middel van een nauw om het ijzer sluitende solenoïde. Teneinde 
deze voorstelling nader op de proef te stellen werden twee solenoïden 
gewonden, de eerste nauw sluitend om het ijzer (1 , 10‘' windingen 
van 0.1 m.m. koperdraad), de tweede met een binnendiameter van 
24 m.m. (1.7 . 10'“ windingen van hetzelfde koperdraad). De dikte 
van de bij deze proef gebruikte weekijzeren kern bedroeg 1 ,00 m.m. 
Het wijdere spoeltje had dus een inwendigen diameter 24 maal de 
diameter van de keim. 
Bij magnetisatie door middel van een kleinen permanenten magneet, 
die geleidelijk met de hand bij de kern gebracht kon worden, zóó 
dat deze volgens zijn lengterichting gemagnetiseerd werd, kon wel 
eenige vergrooting in de intensiteit van het geruisch worden gehoord 
bij het gebruik van de nauwsluitende solenorde, maar in het geheel 
niet in die mate als wel verwacht mag worden op grond van de 
voorstelling, dat bij de discontinuïteiten slechts het aantal kracht- 
lijnen in de onmiddellijke omgeving van het ijzer veranderingen 
ondergaat. 
Deze proef leidt dus tot de voorstelling dat bij het magnetiseeren 
plotseling de magnetisatie van lang gerekte molekuulgroepen omslaat 
en wel zou de lengte-richting van zulk een groep samenvallen met 
de uitwendig aangebrachte magnetomotorische kracht. Immers, slechts 
dan is het mogelijk dat inductiestootjes ontstaan van dezelfde orde 
van grootte in twee spoelen waarvan de een de kern eng omsluit, 
terwijl de tweede een inwendigen diameter heeft, die meer dan 20 
maal de dikte van de ijzeren kern bedraagt. De afstand tusschen 
de polen van den hierbij gebruikten permanenten magneet bedroeg 
60 m.m. Buiten de spoelen om kon met de polen de kern aan 
beide zijden worden geraakt. 
Een uitgegloeide weekijzeren draad vertoont in het algemeen de 
discontinuïteiten zeer goed. Zelfs een 0,1 m.m. dikke (vooruit in 
een H-atrnospheer uitgegloeide) ijzerdraad laat het geruisch duidelijk 
hooren, alleen over een korteren weg van den bewegelijken magneet, 
wat eenvoudig verklaarbaar is uit de eerder optredende verza- 
diging, en in goede overeenstemming is met de voorstelling van de 
lange ijzervezels die discontinu in hun geheel gemagnetiseerd worden. 
Daar nog andere ferro-magnetische stoffen dan ijzer werden onder- 
zocht zij op deze plaats reeds het karakteristieke ijzer-geluid verge- 
leken met een lang aangehouden fransche ,,ch”, d. w. z. het bestaat 
uit een zeer groot aantal (voorloopig nog niet numeriek te schatten) 
