343 
zwakke tikjes \'an ongeveer gelijke intensiteit; alleen bij grootere 
versterking zijn daaronder duidelijk enkele scherp gedefinieerde 
knallen waar te nemen. 
Wanneer nu een weekijzeren draad (dia. bijv. van 1 m.rn.) eerst 
door het bijbrengen van den magneet tot op kleinen afstand gemag- 
netiseerd wordt en daarna de magneet wordt weggenomen, hoort 
men bij beide handelingen het karakteristieke ijzergeruisch. Een 
remanent magnetisme zal evenwel daarna nog in den draad aan- 
wezig zijn. Wordt nu vervolgens met korte rukjes aan den ijzer- 
draad getrokken, dan hoort men in de telephoon bij ieder rukje 
het karakteristiek ijzergeruisch weer en met kleine rukjes zal men 
dit bijv. 5 of meer malen kunnen herhalen. Is door rekken he 
remanent magnetisme eenmaal verdwenen, dan blijft bij verder 
rekken het geruisch uit. Nauwkeurig hetzelfde verschijnsel doet 
zich voor bij kleine torsies, na de magnetisatie aan een draad 
gegeven, en ook bij het even verwarmen bijv. door telkens een 
deel van een seconde een kleine Bunsen vlam tegen den draad te 
laten spelen. Het geruisch dat bij rekking, torsie of verhitting 
optreedt is geheel van denzelfden aard als dat bij het magnetiseeren. 
Wij komen dus tot de conclusie: bij het opheffen van het remanent 
magnetisme in weekijzer door rekking, tordeering of verhitting 
treden gelijksoortige discontinuïteiten op als bij het magnetiseeren 
of om magnetiseeren. 
Een sterke circulaire magnetisatie doet een daarop gesuperponeerde 
magnetisatie in de lengterichting van de staaf zonder discontinuïtei- 
ten verloopen. Voor den meergenoemden 1 m.m. dikken weekijzeren 
draad moest, om het geluid te doen verdwijnen, een stroom van 7 
Amp., die de circulaire magnetisatie teweeg bracht, door den draad 
gezonden worden. Natuurlijk wordt bij een dergelijke proef de 
temperatuur van den draad merkbaar hooger, en men zou geneigd 
kunnen zijn de afwezigheid van de discontinuïteiten toe te schrijven 
aan de verhooging der temperatuur. Onmiddellijk na het sluiten 
van den stroom van 7 Amp., blijft bij longitudinale magnetisatie 
het geruisch echter uit en ook terstond na liet verbreken treedt 
het weer op. In beide gevallen moet de temperatuurverandering 
nog klein zijn, een bewijs dus dat het de circulaire magnetisatie is, 
die het optreden der discontinuïteiten bij het magnetiseeren in de 
lengterichting belet. 
Een uitgegloeide ijzerdraad vertoont voorts bij deze gevoelige 
methode van waarneming de volgende opvallende eigenschap. Nadat 
door het naderen en daarna weer verwijderen van den magneet een 
remanente magnetisatie aan het ijzer is gegeven, kan deze, door het 
