345 
volgende knallen ; het is derhalve bij uitstek geschikt de discontinuï- 
teiten experimenteel nader te onderzoeken. 
Bij de beschreven proeven werd, in navolging van Barkhaüsen, 
de continue verandering der veldsterkte verkregen door het nader- 
brengen rnet de hand van- een permanenten magneet. De duidelijk- 
heid, waarmede het verschijnsel echter bij nikkelstaal zich voordoet, 
laat een nauwkeuriger wijze van werken toe. Men zou er aan 
kunnen denken de benoodigde continue verandering der veldsterkte 
teweeg te brengen met behulp van een geleidelijk in intensiteit toe- 
nemenden stroom. Evenwel is het experimenteel geen eenvoudige 
zaak een stroom zóó continu de veldsterkte te laten veranderen, dat, 
zonder ijzer, met een triode-versterker geen geruisch gehoord wordt. 
Eenige proeven werden gedaan waarbij door een tweede solenoïde, 
die zich in de meergenoemde bevond, een stroom ging, in welks 
keten een zeer groote zelf-inductie (Ruhmkorffmagneet met kort 
gesloten ijzerkern) was ingeschakeld. Hierbij werd, met een nikkel- 
stalen staaf in de binnenste der solenoïden, gedurende de exponen- 
tieele toename van den stroom na sluiting, een dicht opeengedrongen 
zeer groot aantal (voorloopig numeriek nog niet te schatten) knallen 
gehoord, waarna, als de stroom bijna zijn maximum had bereikt, 
enkele geheel op zich zelf staande discontinue ommagnetisaties nog 
zeer duidelijk hoorbaar nakwamen. 
Nadat één enkele geïsoleerde discontinuïteit aldus was waarge- 
nomen werd de variatie van de veld-sterkte door middel van den 
veranderlijken stroom verlaten en teruggekeerd tot den verplaats- 
baren permanenten magneet. Maar nu werd deze laatste bevestigd 
op een door middel van een mikrometerschroef verstelbaar support, 
zóó dat de afstand tusschen den magneet en de te magnetiseeren 
nikkelstalen staaf zeer nauwkeurig en goed continu kon worden 
veranderd door draaien aan een kleine kruk. De magneet werd met 
zijn polen vertikaal boven elkaar opgesteld ter hoogte van het spoeltje 
dat de nikkelstalen staaf omgaf, en ongeveer 5 cM. daarvan ver- 
wijderd. Met een tweeden magneet werd nu een remanent magne- 
tisme aan de staaf gegeven in zulk een zin, dat door nadering van 
den mikrometrisch opgestelden eersten magneet, dit remanent mag- 
netisme werd verminderd. Door geleidelijk naderen van den mikro- 
metrisch opgestelden magneet kon nu de veldsterkte zeer langzaam 
op continue wijze worden veranderd. Het daarbij met sprongen 
omslaan van de magnetisatie van de, naar het ons voorkomt, lange 
kristalgroepen kon op deze wijze in bijzonderheden worden nagegaan, 
en men hoorde aldus de discontinuïteit geheel geïsoleerd. 
Met genoemde opstelling werd nu het volgende verschijnsel ge- 
