346 
vonden. Wanneer de magneet snel bijv. 1 mM. nader werd gebracht 
bij de nikkelstalen staaf, dan hoorde men natuurlijk de beschreven 
knallen. Maar ook nadat, door stil houden van den magneet, het 
veld niet meer veranderd werd, hoorde men in de telephoonen nog 
duidelijk verscheidene discontinue ornmagnetisaties. De laatst daarbij 
optredende discontinuïteiten werden waargenomen soms 7 seconden 
nadat de veldsterkte constant werd gehouden. 
De groote intensiteit, waarmee bij nikkelstaal het algemeene ver- 
schijnsel waarneembaar is, maakt het mogelijk de discontinuïteiten 
bij het magnetiseeren ook galvanometrisch te ouderzoeken. Hiertoe 
werd, zonder versterker, de solenoïde direkt aangesloten aan een 
Siemens en Halske galvanometer, systeem weerstand 300 Ohm. Het 
instrument was bij uitwendige sluiting door de solenoïde niet zoo- 
danig gedempt dat een door een inductiestoot eenmaal verkregen 
uitslag, zooals bij een Grassot-fluxmeter het geval is, minuten lang 
praktisch niet verandert, en een langzaam terugkruipen na een 
inductiestoot kon niet geheel worden verhinderd. Niettegenstaande 
deze nog onvoldoende demping werd toch de ideale eigenschap van 
den fluxnieter benaderd, waarbij het galvanometerspoeltje zich steeds 
zoo tracht in te stellen dat de totale flux door de geheele keten 
[galvanometerspoel plus solenoïde] onveranderd blijft. Wanneer nu 
het magnetiseeren van het nikkelstaal geheel continu verliep, zou 
bij het naderen van den magneet een geleidelijke vergrooting van 
den galvanometer-uitslag moeten plaats hebben, die, nadat het veld 
niet meer veranderd wordt, bij benadering gedurende eenigen tijd 
ook constant zou blijven. De in werkelijkheid echter optredende 
discontinuïteiten in de inductie bij continue verandering van het 
veld manifesteeren zich in de sprongen van den galvanometer uit- 
slag. Bij een scliaalafstand van 4 meter werden sprongen tot van 
5 tot 7 mM. (schaaldeelen) waargenomen, bij geheel continue ver- 
anderingen van het veld. Deze sprongen werden afgewisseld door 
kleine gebieden, waarbij de inductie, althans voor zoover waarneem- 
baar, mèt de magnetische kracht continu toenam. 
Wanneer voorts, nadat de veldsterkte een oogenblik is toegenomen, 
waarbij dus de discontinuïteiten optreden, door terugbewegen van 
den magneet het veld wordt verzwakt om vervolgens weer versterkt 
te worden tot voorbij het eerst bereikte punt, dan zullen gedurende 
de verzwakking en de daarop volgende versterking geen discontinue 
veranderingen in de magnetisatie zich voordoen. Voor de op de 
verzwakking volgende versterking geldt dit slechts zoolang de eerst- 
bereikte veldsterkte niet is overschreden. Want nadat dit (scherp 
gedefinieerde) punt is bereikt, doen zich de discontinuïteiten bij ver- 
