350 
nooit ook maar eenig teeken van ovulatie zagen, moet men voor 
den mensch ook nog maar niet zonder meer ovulatie bij zuigelingen 
aannemen. Hoe dan ook, met groote waarschijnlijkheid was het 
individu, waarvan de eierstok hier beschreven zal worden, een ge- 
slachtsrijpe vrouw. Als eerste eigenaardigheid vertoonde het praeparaat 
nu de aanwezigheid van een groot aantal instulpingen van het 
kiemepitheel, dat als een enkele laag van kubische cellen het orgaan 
overal bekleedt. Die instulpingen zijn kleine buisjes met een rolrond 
lumen, dat door een klein aantal heldere, kubische cellen omgeven 
wordt. De kernen dier cellen liggen vrijwel in het midden der cellen. 
De cellen hebben alle nagenoeg hetzelfde uiterlijk. De meeste buisjes 
zijn onvertakt, slechts enkele vertakken zich. Ze verloopen meestal 
niet radiair (naar het centrum van het ovarium gericht), maar buigen 
vaak heel dicht onder het kiemepitheel om en verloopen dan min 
of meer evenwijdig aan de oppervlakte. In de doorsneden ziet men 
derhalve talrijke epitheelringetjes onder het kieraepitheel (dwars 
doorgesneden buisjes). Ze liggen in de tunica albuginea en eindigen, 
voor zoover ik na kon gaan, steeds blijid. In de gebruikelijke leer- 
boeken der histiologie en microscopische anatomie vindt men deze 
instulpingen \an het kiemepitheel niet genoemd. Slaat men evenwel 
de leerboeken der veterinaire histiologie of die der ontwikkelings- 
geschiedenis op, dan vindt men het voorkomen van dergelijke in- 
stulpingen bij enkele dieren en bij menschelijke toeten vermeld. Ze 
dragen den naam van ,,Keimschlauehe” of ,,invaginations épithéliales”. 
Ik zal ze hier als ,,kiemepitheelijistulpingen” beschrijven, daar aan 
den naam ,,Keimschlauche” een verkeerde voorstelling van hun 
genese ten grondslag ligt (z.o.). 
In de tweede plaats vertoonde het ovarium een groot aantal cel- 
strengen, liggende in het stroma. Deze strengen zijn langgerekt, 
worden otngeven door een dunne bindweefselmembraan en bestaan 
uit zeer heldere, regelmatig gerangschikte cjlindercellen (zie fig. la). 
Was er een linnen in, dan zouden ze sprekend op klierbuisjes ge- 
lijken. In de literatuur worden ze met verschillende namen genoemd. 
De meest gebruikelijke is: ,,lVIarkstrange” (cordons médullaires). 
Daarom noem ik ze in het vervolg ook mergstrengen. De derde en 
meest opvallende eigenaardigheid van het onderzochte praeparaat is 
echter de aanwezigheid van talrijke abnormale eifollikels. Men ziet 
nl. (zie fig. 2 en fig. Ib) op tal van plaatsen de eicellen in groepen 
liggend en door een aantal follikelcellen omgeven tot een geheel, dat men 
,,Eiballen” noemt. Behalve deze eiballen, waarin ik tot negen eicellen 
bijeen vond, komen er ook eiblaasjes (folliculi vesiculosi) voor met 
meer dan één eicel. In die blaasjes komt inplaats van één, een 
