352 
follikelcellen, Op den duur woekert bindweefsel door deze strengen 
heen, verbreekt hun verbinding met het kiemepitheel en verdeelt ze 
Fig. 3. Atypische follikel. 
in celgroepen. Deze celgroepen (Eiballen, Waldeyer) bevatten een 
aantal eicellen en een aantal follikelcellen. Later wordt iedere eicel 
omgeven door een mantel van follikelcellen en valleji de eiballen in 
een aantal zoo omkleede eicellen (die men thans primairfollikels noemt) 
uiteen. De kiemepitheelinstulpingen vat men daarom nog wel op (zoo 
b.v. ScHMALTZ in Ei.lenberger’s Handbuch d. vergl. Mikrosk. Anat. 
der Haustiere. Bnd. 2, 1911) als de resten van de van het kiemepitheel 
uitgaande buizen van Pfi.üger. Vandaar dan ook de naam ,,Keim- 
schlauche” voor die instulpingen. De mergstrengen worden eveneens 
aangezien voor resten van de kiemepitheelwoekeringen, nl. van de 
strengen van Pflüger, terwijl de meer eicellen bevattende eiblaasjes 
wordeti beschouwd als te zijn ontstaan, doordat de eiballen niet in 
primair-follikels uiteengevallen zijn. Volgens Hellin (1895) bestaat er 
in het ovarium een strijd tusschen bindweefsel en epitheel, die meestal 
eindigt met een overwinning van het bindweefsel. Wint dit weefsel 
echter den strijd niet, dan heeft de verdeeling van eiballen in primair- 
follikels niet of onvoldoende plaats en kan later uit een eibal een 
eiblaasje met meer dan één eicel ontstaan. Volgens SchottlaendEr 
