354 
De kiemstrengeti en rete-strengen groeien naar elkander en bereiken 
elkaar op sommige plaatsen. Een lumen treedt vooral in de rete- 
strengen, minder vaak in de kiemstrengen op. 
Retestrengen komen eveneens in verbinding met den oerniergang. 
Hier treden dus ontwikkelingsprocessen op, geheel homoloog aan 
die, welke bij den testis voorkomen. En men kan dan ook in het 
geheele apparaat van primaire albuginea, kiemstrengen en rete-aanleg 
het homologen zien van den testisaanleg bij den man. 
Maar bij de vronw treden bovendien ontwikkelingsprocessen op 
in de schorslaag. Hier heeft ondertusschen geregeld woekering van 
epitheel plaats gevonden. Het bindweefsel van de primaire albuginea 
groeit in de schorsmassa binnen en de schorsrnassa groeit op tal 
van plaatsen door de primaire albuginea heen, zoodat de grens van 
schors en merg weer zeer vaag wordt. De doorgroeiing van de 
schoi's met bindweefsel heeft tengevolge, dat epitheelbalken en 
epitheelballen ontstaan (niet zoo heel duidelijk bij den mensch), waaruit 
ten slotte door verdere woekering van het bindweefsel de primairfolli- 
kels ontstaan. Een ononderbroken epitheellaag blijft ten slotte nog aan 
de oppervlakte van het ovarium bestaan (kiemepitheel). Wel vormt 
het kiemepitheel nog instulpingen, maar slechts zelden bevatten ze 
primordiaaleieren. In elk geval hebben ze met de ovogenese en met 
de strengen van Pflüger e. d. niets uit te staan en is de naam 
„Keimschlauche” m. i. dan ook minder verkieselijk. Den neutralen 
naam : ,,invaginations épithéliales” (kiemepitlieelinstulpingen) (von 
Winiwarter) zou ik de voorkeur geven. Meestal verdwijnen ze later. 
Ook de kiemstrengen en het rete worden rudimentair. De kiem- 
strengen worden tot epitheelstrengen, liggend in het merg. Men noemt 
ze daarom meestal ,,mergstrengen”. Van het rete blijven in den regel 
een aantal kanaaltjes over, bekleed met kubisch epitheel en liggend 
in den hilus ovarii of zelfs in het mesovarium. Sommige mergstren- 
gen hangen nog met het rete samen. Het rete zelf kan nog met 
oernierresten (epoöphoron) verbonden zijn. 
In het hier beschreven ovarium heb ik (althans in het gedeelte, dat 
mij voor onderzoek toegankelijk was) geen rete-resten gevonden. Wel 
waren nog aanwezig: de kiemepitlieelinstulpingen en de mergstrengen. 
Wat aangaat de kiemepitlieelinstulpingen diene het volgende : Ze zijn 
in ovaria van menschelijke foeten waarschijnlijk een constant ver- 
schijnsel. Na de geboorte schijnen ze meestal spoedig verdwenen te 
zijn. Enkele meedeelingen over kiemepitlieelinstulpingen in zuigeling- 
ovaria zijn niet heel duidelijk, (zie bij Schottlabndf.r, Arch. f. mikr. 
Anat. Bnd. 41, 1893). Bij jonge dieren komen ze vaker voor en bij vol- 
wassen honden zijn ze zelfs regelmatig nog te vinden (Schmaltz). 
