355 
Uit een afbeelding van Schmaltz valt af te leiden, dat ze bij den 
hond aanzienlijk grooter zijn, dan in het menschelijk ovarium, dat 
ik hier beschrijf. 
Over de mergstrengen bestaat zeer veel literatuur, die men in 
hoofdzaak opgegeven vindt' bij v. Winiwarter en Bühlkr. Het blijkt, 
dat ze door talrijke onderzoekers bij zeer verschillende dieren tijdens 
de ontwikkeling van het ovarium zijn gezien. Meestal lossen ze zich 
vóór de geboorte in primairfollikels op (Coert, v. Winiwarteh), 
waarbij de indifferente cellen der strengen het follikelepitheel vormen 
van de in de strengen voorkomende eicellen. Lossen ze zich niet 
vóór de geboorte op in primairfollikels, dan toch in ieder geval 
spoedig daarna. Bij het konijn b.v. kon Bühler ze weinige dagen 
na de geboorte reeds niet meer vinden, hoewel ze bij embryonen 
van dit dier juist door Coert en v. Winiwarter zoo mooi beschreven 
worden. Daar nu echter v. Winiwarter ze bij het konijn nog zelfs 
zes wmken na de geboorte vond, blijkt wel, dat er waarschijnlijk 
met groote individuëele verschillen rekening moet worden gehouden. 
Het meest constant schijnen ze in volwassen ovaria van carnivoren en 
insectivoren nog voor te komen. Schmaltz vermeldt ze als constant ver- 
schijnsel in het hondenovarium en minder constant in dat van de kat. 
Omtrent den mensch is bekend, dat ze door Harz, Bühler, Pala- 
DiNO, V. Winiwarter, Coert en Wichser bij embryonen zijn gevonden. 
Bij een meisje van enkele weken vond Rielander (1904) ze. Ze 
bestaan uit heldere, protoplasmarijke cellen en zijn omgeven door 
een fijne, structuurlooze membraan. Dit beeld klopt wonderwel met 
hetgeen ik zag, maar is anders dan voor den hond door Schmaltz 
wordt opgegeven. Deze beschrijft ze als groepen van donker gekor- 
relde cellen met ronde kernen, die soms een klein lumen omgren- 
zen. Bij pasgeboren zuigelingen komen er nog eicellen in voor 
(Bühler). Kbibel en Mall (Handbuch der Entwicklungsgeschichte 
des Menschel! 1911) deelen mede, dat de mergstrengen in de eerste 
levensjaren vrij dikwijls gevonden Avorden, maar slechts zelden in 
den eierstok van volwassen vrouwen. Bühler zag ze bij een twee- 
jarig meisje en in oudere ovaria dan ook niet. Het hier beschreven 
praeparaat is dus wel interessant, daar het nog zoo duidelijk embryo- 
nale resten (kiernepitheelinstulpingen en mergstrengen) bevat. Zóó 
zeldzaam is het voorkomen daarvan echter niet, dat het deze mede- 
deeling zou rechtvaardigen. Ik meen echter een verband te kunnen 
aantoonen tusschen de aanwezigheid van de mergstrengen en het 
voorkomen van zoo talrijke atypische eiblaasjes. 
Vervolgt men nl. een mergstreng in de serie (zie fig. 4), dan kan 
men er zich van overtuigen, dat ook in de mergstrengen nog 
