358 
of meer veranderde strengen waren en waarschijnlijk wel hetzelfde 
verschijnsel als ^hierboven werd beschreven. In de atypische follikels 
van fig. 4 en Ic kan ik echter geen afgesnoerde buizen van Pflüger 
zien, eensdeels omdat deze bij den mensch niet zonden voorkomen 
(Bühler, Keibee en Mael) en anderzijds, omdat het onderzoek van 
de serie uitwijst, dat ze onderdeelen zijn van epitheelstrengen, die 
ieder zonder twijfel voor mergstrengen zal houden. 
Ik zou nu, iu navolging van Schottlaender twee soorten van 
atypische eiblaasjes willen onderscheiden: n.1. ,,eibalfollikels” en 
,,mergstrengfolbkels”. Waarschijnlijk ontstaan ze beiden door onvol- 
doenden aanleg en groei van het eierstokbindweefsel en wel de 
eerstgenoemden, doordat de normale oplossing van eiballen in primair- 
follikels is achterwege gebleven en de laatstgenoemden, doordat ook 
uit de mergstrengen geen primair-follikels ontstaan zijn. Is dit juist, 
dan hebben de twee genoemde soorten ook een verschillende phylogene- 
tische beteekenis. De mergstrengfollikels ontstaan dan uit dat deel 
van het ovarium, dat men moet beschouwen als het rudiment van 
het mannelijke deel der oorspronkelijk hermaphroditische geslachtsklier. 
(Zie b.v. bij Kbibel en Mael tig. 8 van het eerste deel). De eibal- 
follikels echter ontwikkelen zich uit het werkelijk vrouwelijke deel. 
Hoewel nu de geslachtscellen in het rudimentaire mannelijk deel 
(de mergstrengen) geheel dezelfde veranderingen ondergaan als de 
eicellen en in werkelijke ,, eiblaasjes” komen te liggen, is het toch 
mogelijk, dat ze anders zijn, dan de in het vrouwelijk deel zich 
ontwikkelende geslachtscellen (hoewel dit natuurlijk aan de andere 
kant ook geheel niet noodzakelijk is). Men zou zich kunnen denken, 
dat ze nooit tot voor bevruchting geschikte eicellen worden en dat 
de blaasjes, welke dergelijke cellen bevatten, atretisch zullen worden. 
Bij den hond, die, als heel gewoon verschijnsel, meer dan één eicel 
bevattende eiblaasjes bezit, is volgens Schmaltz in de grootere blaasjes 
in den regel maar één eicel te vinden en dus, zegt Schmaltz, schijnen 
de ,,mehreiïgen Follikel” grootendeels te gronde te gaan. Volgens 
Bonket (Lehrb. d. Entwicklungsgeschichte, 1918) worden bij mnltipare 
dieren bij de ovulatie wel eens twee of meer eicellen uitgestooten. 
Bümm (Grundrisz der Geburtshilfe, 12*^® Aufl. p. 292), vermeldende, 
dat Strassmann in een eierstok bijna in alle eiblaasjes twee eicellen 
vond en hij zelf in den eierstok van een vrouw, die tijdens de 
geboorte van een tweeling stierf, talrijke blaasjes met twee of drie 
eicellen, schrijft: ,,Da man bei Frauen, die nach Zwillingsgeburt 
starben, oft nur ein Corpus luteum nachweisen konnte, scheint die 
Entstehung der Zwillingsgraviditat aus zwei Eiern eines Follikels 
nicht ein mal ein besonders seltener Modus zu sein”. Ook volgens 
