Physiologie. — De Heer R. Magnüs doet, mede namens den Heer 
A. DE Kleyn, eene mededeeling over : ,, De functie der OtoKtken” : 
In den loop der laatste vijftig jaren is eene bijna onafzienbare 
literatuur verschenen over de functie van het vestibulairapparaat. 
Anatomische gegevens maakten het direct waarschijnlijk, dat eene 
scherpe scheiding moest gemaakt worden tusschen het zintuigepitheel, 
dat zich in de zoogenaamde cristae der booggangen bevindend, bedekt 
wordt door de zoogenaamde cupula, welke zich vrij in de endolymphe 
bewegen kan en het zintuigepitheel der maculae van sacculus en 
utriculus welk, bedekt door de specifiek zwaardere otolithen, speciaal 
geschikt scheen te reageeren op den meer of minderen druk dezer 
otolithen. 
Terwijl nu onze kennis omtrent de functie der booggangen vrij 
uitgebreid is en hierbij eene goede overeenstemming bestaat tusschen 
de anatomische gegevens eener- en de klinische en experimenteele 
gegevens anderzijds, is dit, wat betreft de kennis en de opvattingen 
omtrent de functie der otolithen nog geenszins het geval. 
Hiervoor bestaan verschillende oorzaken. Indien zooals vooral door 
Mach en Breueh verondersteld werd, de functie der otolithen bepaald 
wordt door den meer of minderen druk op het onderliggend zintuig- 
epitheel, dan is te verwachten, dat de otolithen eene rol zullen spelen 
bij die retlexen, welke optreden bij verandeiing van den stand van 
den kop in de ruimte en zullen zij ook zoolang hunne werking 
moeten voortzetten als deze stand niet verandert en de druk der 
otolithen constant blijft. Of met andere woorden: bij de otolithen- 
reflexen zullen we speciaal met tonische reflexen te doen moeten 
hebben. Tot voor enkele jaren waren nu tonische labyrinthreflexen 
alleen bekend in den vorm van compensatorische oogstanden en moest 
dan ook de functie der otolithen uitsluitend aan deze reflexen be- 
studeerd worden. Waar echter zelfs de kennis dezer compensatorische 
oogstanden nog onvolledig was en uitgebreidere quantitatieve onder- 
zoekingen ontbraken, ligt het voor de hand, dat men in de literatuur 
alleen meer of mindere speculatieve beschouwingen kan aantreffen. 
Ook de kliniek heeft hier remmend ingewerkt. Terwijl klinisch de 
verschillende vestibulaire reacties op beweging steeds nauwkeuriger 
onderzocht werden en eene steeds grootere rol gingen spelen bij de 
