376 
diagnostiek der labjrinthaire oorziekten, werd ook phj'siologisch de 
aandacht bijna uitsloilend op deze soort van labjrintiireflexen ge- 
concentreerd. Eene poging van Barany orn ook de compensatorische 
oogstanden bij het klinisch onderzoek te betrekken, vond geen 
navolging. 
Behalve door druk zou men zich ook nog kunnen voorstellen, 
dat de otolithen op beweging zouden kunnen reageeren, indien hierdoor 
de specifiek zwaardere otolithen door hunne meerdere traagheid 
kleinere verplaatsingen ten opzichte van het onderliggend zintuig- 
epitheel ondergaan. Op zuiver theoretische overwegingen meenden 
Mach en Breüer, dat dit bij de labjrinthaire reacties op progressie- 
bewegingen het geval zou zijn. Experimenteele gegevens ontbraken 
hier geheel, maar daar het phjsisch ónmogelijk scheen, dat hierbij 
de booggangen eene rol zouden spelen, moesten hiervoor wel de 
otolilhen verantwoordelijk worden gesteld. Zooals echter hieronder 
nader zal blijken, berust de meening van Mach en Breder, dat de 
booggangen hierbij uit phjsische gronden geene rol kunnen spelen 
op eene vergissing, terwijl andere experimenteele gronden zullen 
worden medegedeeld voor de opvatting, dat bij de reacties op 
progressie-bewegingen juist de booggangen de hoofdrol vervullen. 
Toen nu in het laatste tiental jaren in het pharmacologisch Insti- 
tuut te Utrecht verschillende andere, nog niet bekende tonische 
labjrinthreflexen gevonden werden, lag het voor de hand deze 
nieuwe experimenteele gegevens te benutten om de functie der oto- 
lithen nader te leeren kennen. Hierbij is de volgende weg ingeslagen : 
Indien de tonische labjrinthreflexen berusten op den meer ot min- 
deren druk der otolithen op het onderliggend zintuigepitheel, dan is 
te verwachten, dat deze reflexen hun maximum of minimum zullen 
hebben, op het moment, dat deze druk maximaal of minimaal is. 
Of de reflexen het sterkst zullen zijn bij den grootsten druk of juist 
bij den geringsten, is a priori niet te zeggen. Dit zal hiervan afhan- 
gen of het zintuigepitheel het sterkst geprikkeld wordt door drukken 
of trekken van de otolithen ; ook zou het mogelijk zijn, dat druk 
der otolithen tot een bepaalden reflex aanleiding geeft, terwijl het 
trekken eveneens een, zij het ook anderen reflex opwekt. 
Om nu tot zooveel mogelijk onbevooroordeelde conclusies te komen, 
werden eerst alle tonische labjrinthreflexen zoo nauwkeurig mogelijk 
quantitatief onderzocht, en werd met name nauwkeurig bepaald bij 
welken stand van den kop in de ruimte het maximum en bij wel- 
ken stand het minimum dezer reflexen werd gevonden. 
De onderzochte tonische reflexen waren de nieuw gevonden toni- 
sche labjrinthreflexen op de lichaamsspieren en de zoogenaamde 
