377 
labyrinthaire ,,Stellref]exe”, terwijl tevens de reeds lang bekende 
compensatorische oogstanden nauwkeurig quantitatief op hun maxima 
en minima werden onderzocht. Dit onderzoek werd bij verschillende 
dieren verricht; de compensatorische oogstanden alleen bij konijnen 
en caviae, daar deze bij dieren met levendige willekeurige oogbe- 
wegingen als honden en katten voor een quantitatief onderzoek 
minder geschikt zijn. Dank zij de hulp van het Anatomisch Instituut, 
waar de Heeren de Burlet en Koster volgens verschillende metho- 
den den stand der otoÜthen bij het konijn nauwkeurig bepaalden en 
een model vervaardigden door hetwelk bij eiken stand van den kop 
in de ruimte direct de bijbehoorende stand der otolithen te zien is, 
kon nu worden nagegaan of bij de experimenteel gevonden maxima 
en minima der tonische labyrinthreflexen ook een typische stand 
der otolithen werd aangetroffen. Dit bleek werkelijk het geval te 
zijn, zooals nader uit deze mededeeling zal blijken. 
Ten slotte was het nog gewenscht de vraag te beantwoorden of 
de veronderstelling, dat de tonische labyrinthreflexen otolithenreflexen 
zijn, wel juist is, waarbij tevens onderzocht moest worden of dit 
ook het geval is met de reacties op progressiebewegingen, voor welke 
dit naar de theorie van Mach en Breübr vrij algemeen wordt aan- 
genomen. Hiervoor was noodig eene methode toe te passen, waarbij 
de otolithen op een of andere wijze worden uitgeschakeld, terwijl 
de booggangen intact blijven. Daarna moeten dus de booggangs- 
reflexen aan-, de otolithenreflexen afwezig zijn. Ook deze controle 
kwam, zooals nader blijken zal, de veronderstelde functie der oto- 
lithen bevestigen. 
Het resultaat van de bovenbeschreven onderzoekingen was nu, 
in het kort samengevat, het volgende ; 
A. Stand der otolithen bij de verschillende tonische 
LABYRINTHREFLEXEN BIJ HET KONIJN. 
1. Tonische lahyrinthrefiexen op de lichaamsspieren. 
{Extremiteiten en hals). 
a. Op de extremiteiten. 
Wanneer men den tonus der spieren van de extremiteiten 
onderzoekt bij verschillenden stand van den kop in de ruimte, dan 
blijkt, dat de strektonus maximaal is, wanneer men den kop in 
symmetrische rugligging houdt en tevens 0° — 45° met de snuit naar 
boven (individueele verschillen). De stand van den kop, waarbij de 
strektonus minimaal is, verschilt hiervan 180°. 
Brengt men nu het model van den konijnenschedel met zijne 
