reflexe” b e wij zen, dat bij hangenden otolitli de prikkel het sterkst, 
bij drukkenden otolith de prikkel het zwakst of nul is. 
ó. R a d d r a a i i n g e n. 
Bij de raddraaiingen zijn de verhoudingen veel ingewikkelder, 
dan bij de reeds besproken tonische labyritithreflexen. Eene uitvoerige 
bespreking zou te veel tijd in beslag nemen. Hier moge dus slechts 
het resultaat worden medegedeeld, waartoe de verschillende over- 
wegingen gevoerd hebben. 
De gevonden raddraaiingen der oogen bij de compensatorische 
oogstanden zijn misschien door de volgende hypothese te verklaren. 
De voorste sacculushoeken hebben een eigen inriervalie, zijn lateraal- 
waarts oragebogen en komen daardoor ongeveer in één frontaalvlak 
te liggen. Elke sacculusiioek staat met de obliquus sup. en inf. van 
beide oogen in functioneel verband. Wanneer de otolith aan den 
sacculusiioek hangt, zijn de obliq. sup. van beide oogen het sterkst 
gecontraheerd en de obliq. inf. het meest verslapt. Wanneer de 
otolith op den sacculusiioek drukt, zijn de obliq. inf. het sterkst 
gecontraheerd, de obliq. sup. het meest verslapt. Daar beide saccuhis- 
hoeken ongeveer in het zelfde vlak liggen vindt men na eenzijdige 
labyrinthexstirpatie geen duidelijke verandering in de ligging der 
maxima en minima. Daar elke sacculusiioek de obliq. sup. van 
beide oogen in gelijken en de obliq. inf. in reciprokeii zin beinvloeden, 
blijven de raddraaiingen na eenzijdige labyiinthexstirpatie qualitatief 
onveranderd en worden slechts quantitatief ongeveer tot de helft 
gereduceerd. 
Bij de raddraaiingen vindt men dus niet duidelijk, dat bij hangenden 
otolith de sterkste en bij drukkenden otolith de zwakste prikkels 
worden uitgeoefend, maar schijnen zoowel bij hangenden als bij 
drukkenden otolith, al zij het ook tegenovergestelde prikkels, opgewekt 
te worden. 
SAMENVATTING. 
Aan de hand van een in het Utrechtsch Anatomisch Instituut 
gemaakt model der otolithen met hunne juiste ligging in den konijnen- 
schedel werd nagegaan of de verschillende tonisclie labyrinthreflexeii 
otolithenreflexen zijn kunnen. Experimenteel werd voor alle tonische 
labyrinthreflexen die stand bepaald, waarbij deze hun maximum en 
minimum hebben. Daarbij werd tot de volgende conclusies gekomen : 
1. De tonische labyrinthreflexen op de lichaamsspieren gaan van 
25 * 
