384 
nit theoretische overwegingen dat het phjsisch onmogelijk was, dat bij 
deze reacties de booggangen eene rol zouden spelen; zij kwamen dan 
ook tot de conclusie, dat voor deze reacties alleen de otolithen in 
aanmerking kwamen. Bij deze beschouwingen gaan echter Mach en 
Buf.üer uit van de vooronderstelling, dat de booggangen een gesloten 
met vloeistof gevuld systeem met vaste wanden vormen, waarin dan 
ook werkelijk bij progressiebewegingen geen endolymphstroomingen 
te verwachten zijn. Hierbij wordt echter over het hoofd gezien, dat 
de endolymphe der booggangen door den ductus endoljmpiiaticus 
met den saccus endolymphaiicus welke in de schedelholte ligt in 
verbinding staat, terwijl ook de perilymphe niet overal door eenen 
vasten wand omgeven wordt, maar dat zich in deze twee elastische 
membranen bevinden, namelijk het foramen rotundum en het foramen 
ovale. 
Uit onderzoekingen met een model door Prof. Ornstein en Dr. 
Burger gemaakt, waarbij met het boven vermelde rekening werd 
gehouden, bleek nu, dat onder deze omstandigheden bij progressie- 
bewegingen wel endoly mphestroomingen in de endolymphe kunnen 
optreden. 
Of de reacties op progressiebewegingen booggangs- of otolithen- 
retlexen zijn, bleef dus een open vraag. 
Het was daarom gewenscht over eene methode te beschikken, 
waardoor 6f de booggangen 6f de otlithen geïsoleerd konden worden 
uitgeschakeld. Het laatste bleek mogelijk te zijn door gebruik te 
maken van eene methode van Wittmaack, waarbij normale caviae 
in aethernarcose met eene snelheid van ongeveer 1000 Meter per 
minuut gecentrifugeerd worden. Voor het centrifugeeren werden de 
proefdieren volgens een bepaald schema nauwkeurig op alle laby- 
rinthreflexen onderzocht en het resultaat opgeteekend. Precies dezelfde 
onderzoeking werd direct na het centrifugeeren herhaald en eveneens 
op de daarop volgende dagen, zoodat op deze wijze als het ware 
eene volledige ziektegeschiedenis van elk proefdier werd verkregen. 
Op grond nu van bovenvermelde opvattingen omtrent de functie der 
booggangen en de otolithen werd nu telkens eene klinische diagnose 
omtrent den toestand der booggangen en der verschillende otolithen 
gemaakt. Daarna werden de dieren gedood, de labyrinthen gefixeerd 
en later in seriecoupes nauwkeurig anatomisch onderzocht. Op deze 
wijze was het mogelijk de klinisch en pathalogisch-anatomische 
diagnose met elkaar te vergelijken. 
De verkregen resultaten kunnen op de volgende wijze worden 
samengevat; voor details moge ook weer naar de later te verschijnen 
uitvoerige mededeeling verwezen worden. 
