Natuurkunde. — De Heer Jülius biedt eene mededeeling aan van 
de Heeren H. C. Burger en P. H. van Cvmi'E.K’ï „ [ntensiteits- 
metingen van spectraallijnen met behulp van het échelon”. 
\ 
(Mede aangeboden door den Heer van der Stok). 
1. Inleiding. Bij de bepaling van de intensiteiten van spectraal- 
lijnen stuit men op de volgende complicatie; hetgeen men direct 
waarneemt is de intensiteitsverhoiiding der lijnen, die bestaat op de 
plaats, waar het onderzochte spectrum door het gebruikte spectraal- 
apparaat wordt ontworpen. Deze verhouding is echter in ’t algemeen 
niet dezelfde als de verhouding der intensiteiten van de lijnen in 
het licht, dat door de onderzochte lichtbron wordt uitgezonden. Bij 
het échelon is dit zelfs voor zeer kleine golflengteverschillen bij 
benadering niet het geval. 
Indien de intensiteit van het licht, dat het échelon in de richting 
der optische as doorloopt gesteld wordt, wordt theoretisch ') de 
intensiteit van het licht, dat onder een hoek a met de as uittreedt, 
gegeven door : 
sin* jr — a 
{X = golflengte, o = breedte van een trede). 
De verschillen in richting van uittreden mogen zoowel door een 
verschil in golflengte als door een verschil in stand van het échelon 
veroorzaakt zijn, mits het échelon ongeveer evenwijdig aan de 
optische as staat. In üg. 1 ziet men het verband tusschen intensiteit 
en plaats (d.i. hoek a) van een spectraallijn graphisch voorgesteld. 
De intensiteit wordt bij een hoek 
X 
nul, en krijgt buiten dit interval slechts geringe waarden. De afstand 
X 
van twee orden bedraagt ook , zoodat hoogstens twee orden 
o 
Ene. d. Math. Wiss., Band Physik V, 21, 389. 
Baly-Wachsmuth, Spektroskopie, 1908, 137. 
