395 
van eenzelfde lijn in het centrale deel der kromme (fig. i) vrij 
lichtsterk kunnen worden waargenomen. Zooals direct nit de figunr 
blijkt kan het Voorkomen, dat de sterkste van twee lijnen zich als 
de zwakste voordoet, indien zij zich in de nabijheid van het minimum 
der intensiteitskromrae bevindt. Bij intensiteitsbepalingen met het 
échelon moet men met deze omstandigheden i-ekening honden. Bij 
vroegere metingen is dit niet geschied. De fout die hierdoor 
gemaakt is, kan niet door een kleine correctie onschadelijk gemaakt 
worden, doch veroorzaakt dat de gevonden intensiteitsverhoudingen 
volkomen verschillend zijn van die, welke in het invallende licht 
aanwezig zijn. 
Het groote belang der functie, door (1) en fig. 1 voorgesteld, was 
voor ons aanleiding om, alvorens wij de theorie op onze metingen 
toepasten, haar eerst aan het experiment te toetsen. Daartoe werden 
de intensiteiten van de verschillende orden van een spectraallijn 
gemeten (verg. fig. 1, spectraallijn in vier orden A, B, C en D met 
intensiteiten Aa, Bh, Cc en Dd). Daarna werd het geheele lijnen- 
b Nagaoka en Takamine, Proc. of the Phys. Soc. of Londen 25, 1, 1912, 
Tókyö Sügaku Buturigakkwai Kizi, 2e Serie, 7, I. 
De beschouwde intensiteitsverdeeling heeft ook invloed op de waargenomen 
plaats van een spectraallijn, wanneer men hieronder het zwaartepunt of het maxi- 
mum van de met het spectraalapparaat waargenomen intensiteit verstaat. Immers 
A 
een lijn binnen het interval «g = — zal aan de buitenzijde sterker verzwakt worden 
(T 
dan aan de binnenzijde, en dus naar binnen verplaatst schijnen. Een lijnensysteem 
zal dus ineengedrongen worden. Het sterk uiteenloopen der waarden, die verschil- 
lende waarnemers voor de afstanden der satellieten van de groene kwiklijn ge- 
vonden hebben (verg. Nagaoka en Takamine, l.c.) is waarschijnlijk grootendeels 
hieraan toe te schrijven. 
26 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXIX. A®. 1920/21. 
