397 
Om de verzwakkers te ijken, werd het licht van de kwiklamp 
(Westinghouse Cooper-Hëwitt, 220 V., 3.5 A) door condensors ge- 
concentreerd op een oppervlakte-thermozuil van M6ll, welke met 
een galvanometer van MolI; verbonden was. Door filters werd gezorgd 
dat alleen het licht van de golflengte 546,1 iifi op de fhermozuil viel. 
Onmiddellijk voor de fhermozuil werden de verzwakkers geplaatst. 
De verhouding, waarin het licht verzwakt wordt, vindt men door 
deeling van den uitslag van den galvanometer met verzwak ker voor 
de fhermozuil, door dien zonder verzwakker. Door een holle lens 
vooi- de verzwakkers le plaatsen was het mogelijk de convergentie 
van den lichtbundel te wijzigen. Deze bleek binnen wijde grenzen 
geen invloed te hebben. 
Er werden vijf verzwakkers gebruikt, die resp. 68.0, 46.8, 32.5, 
21.3 en 14.7 “/o van het opvallende licht doorlieten. 
De zwartingen werden bepaald met den microphotometer van 
Moll ^). In de geregistreerde krommen, behoorende bij het onver- 
zwakte en het op boven beschrevene wijze verkregen verzwakte 
lijnensj’steem, werd het maximum van een der lijnen, bijv. van de 
sterkste van het systeem, opgezocht. De zwarting van dit punt werd 
voor de verschillende spectra tegen de intensiteit uitgezet, waarbij, 
1) Kon. Ak. V. Wet., 27, 566, 1919. 
26 * 
