399 
van twee overeenkomstige punten op de photographische plaat en 
op het registreerpapier is. Deze verhouding is voor den microphoto- 
meter een karakteristieke constante. De grootteorde van de fout bij 
de plaatsbepaling was 0.5 “/o afstand van twee orden, welke 
2 m.M. bedroeg. 
4. Resultaten. Bij de vergelijking van formule (1) met de waar- 
nemingen kan men geen exacte overeenstemming verwachten. Deze 
formule geldt n.1., als het licht het échelon scheef doorloopt, slechts 
als eerste benadering. In dit geval stelt « den hoek van het licht 
met de optische as van collimator en kijker voor. Dat (1) de inten- 
siteiten niet exact weergeeft, volgt o. a. reeds uit het feit, dat de 
;i 
afstand van twee orden niet = — bedraagt, d. w. z. niet onafhan- 
o 
kelijk is van den stand van het échelon. Door draaiing van het 
échelon verandert deze afstand zeer merkbaar en wel neemt hij toe, 
naarmate het échelon zich meer verwijdert van den stand, waarbij 
het licht evenwijdig met de treden loopt. Het verschil tusschen den 
grootsten en den kleinsten afstand der orden, dien wij hebben waar- 
genomen, bedroeg ongeveer 10 “/o van dien afstand. Wij hebben ons 
echter met deze bijzonderheden niet nader beziggehouden en er ons 
toe beperkt alle afstanden op te geven als fractie van den afstand 
der orden in het betreffende spectrum. 
De metingen zijn uitgevoerd aan drie componenten van de groene 
kwiklijn, n.1. aan de zoogenaamde hoofdlijn en twee satellieten 
(dA = — 0,0242 pp en dA = -|- 0,0078 pp, Nag. en Tak. l.c.). Ieder 
dezer lijnen geeft in zijn verschillende orden en in de verschillende 
standen van het échelon een reeks van punten van een kromme, 
die het verband van intensiteit en plaats aangeeft. De op deze wijze 
verkregen drie krommen zijn gereduceerd op éénzelfde waarde van 
de maximale intensiteit, welke bereikt wordt als de lijn in het 
centrum van het beeldvlak staat ^). Fig. 3 geeft de waargenomen 
punten, waarbij ■ op de hoofdlijn, o en resp. op de sterkere en 
zwakkere satelliet betrekking hebben. De getrokken kromme stelt 
de theoretische in tensi teitsverdeeling voor. 
In de omgeving van het maximum is de overeenstemming voldoende. 
Ook de hoogte van de zwakkere maxima aan beide zijden stemt 
met de theorie overeen, als men bedenkt, dat de nauwkeurigheid 
bij deze kleine intensiteiten niet zoo groot is. Een aanzienlijke af- 
wijking valt echter te constateeren in de omgeving van de plaats 
9 De waarnemingen leeren, dat werkelijk iedere lijn zijn maximum in hetzelfde 
pnnt van het beeldvlak heeft. 
