400 
waar de intensiteit nul wordt. Hier is de waargenomen intensiteit 
veel grooter dan de theorie doet verwachten '). Daar de drie onder- 
zochte lijnen een zeer verschillende intensiteit hebben en toch dezelfde 
afwijking van de theoretische kromme vertoonen, kan deze afwijking 
niet aan een systematische fout in de intensiteitsbepalingen toegeschreven 
worden. Het is zeer wei mogelijk, dat de reeds vroeger genoemde 
benaderingen in de theorie het niet overeenstemmen van experiment 
en theorie althans ten deele veroorzaken. Beperkt men zich echter 
tot het centrale gedeelte der kromme, dan is de overeenstemming vol- 
doende. Om uit de met een éclielon waargenomen intensiteitsverdee- 
ling in een lijnensysteem de ware intensiteiten af te leiden, zal men 
dus goed doen te zorgen, dat de te vergelijken lijnen in het centrale 
deel van het buigingsbeeld liggen. 
Utrecht Sept. 1920. 
Instituut voor Theor. Nat. 
Physisch Laboratorium. 
1) Het is echter ook raogelijk, dat de breedte der ware intensiteitsverdeeling 
grooter is dan die, welke volgt uit den afstand der orden. De plaats waar de 
intensiteit nul wordt, ligt nl. verder van het centrum verwijderd dan uit de 
theorie volgt. 
