405 
cl. Veel sterker nog doen deze feiten zich gevoelen bij de ricinus- 
olie, vooral bestaande uit glj^eriden van „ricinolzuur” 
Deze olie neemt trouwens een geheel aparte plaats in: zij is in alle 
verhoudingen mengbaar met alcohol en zeer moeilijk oplosbaar in 
petroleumaether. De oplosbaarheid van alle drie de zuren in deze 
olie is belangrijk grooter dan die in eenige andere der onderzochte 
oliën (zie Tabel I) ; opvallend is het vooral, dat de oplosbaarheid 
van salicylzuur in deze olie die van henzoëzuur zelfs nog iets overtreft ')■ 
Bepalen wij nu eens de verdeel ingscoëfficien ten van de drie zuren 
tusschen olijfolie, resp. ricinnsolie en water met behulp van de vol- 
gende oplosbaarheden der zuren in water : 
kaneelzuur 0.0546 gr. per 100 gr. water 
salicylzuur 0.223 ,, ,, 100 ,, ,, ®) 
benzoëzuur 0.34 ,, ,, 100 ,, .,, 
Wij vinden dan : 
TABEL IV. 
y Q 25 g* *"- stof in 100 gr. olie 
~ gr. stof in 100 gr. water 
Olijfolie. 
Ricinusolie. 
kaneelzuur 
23.6 
138 
salicylzuur 
10.9 
66.4 
benzoëzuur 
11.6 
43.2 
Volgens Overton zou dns benzoëzuur iets gemakkelijker in de 
levende cel binnendringen dan salicylzuur en dus ook eventueel iets 
sterker narcotisch werkzaam zijn. Hadden wij daarentegen de oplos- 
baarheid der zuren in ricinusolie als grondslag onzer beschouwingen 
aangenomen, dan waren wij tot de omgekeerde conclusie gekomen, 
dat de plasmawand aanmerkelijk meer doorlaatbaar was voor sali- 
cylznur dan voor benzoëzuur en dat het eerste zuur dus het sterkste 
narcoticum resp. desinfectans zou zijn. 
Bij vergelijking van de verdeelingscoëfflcienten der zuren tusschen 
Te meer valt dit ons op, daar ricinusolie juist uit glyceriden van oxyzmen 
bestaat en salicylzuur een oa: 2 /benzolcarbonzuur is. De bekende oplosbaarheidsregel 
gaat dus ook hier weer eens door. 
*) JuL. Meyer : Z. f. Elektrochemie 17, 978 (1911). 
*) Dit cijfer is een gemiddelde uit de meest waarschijnlijke gegevens, medegedeeld 
in de tabellen van Landolt— Böbnstein— Roth. 
*) Vgl. onder *). 
