407 
ware übrigens sehr wohl denkbar, dass Lecithin und in gewissen 
Fallen fettes Oei elienfalls beteiligt sind, indem das Cliolesterin 
demselben el welclien Schiitz vor der Vei’seifnng gewahren diirfte”. 
Het behoeft geen betoog, dat indien werkelijk de plasmahuid met 
een dergelijk cholesterine-lecithinemengsel (door Overton ,,lipoïde” 
genoemd) doordrenkt was, dus met stoffen absoluut verschillend in 
chemische samenstelling van vette oliën, de verdeelingscoëfficient 
olijfolie- water in het minst geen maatstaf zou vormen voor het 
gedrag van een of andei'e verbinding tegenover de levende cel, daar 
deze verdeelingscoëfficient niet de minste overeenkomst behoef IJe hebben 
met die derzelfde verbinding tusschen dit „Hgdidd' en water. Te 
meer niet, waar ook de physische eigenschappen van vette oliën en 
,,lipoïden” zeer sterk uiteenloopen : de laatsten zijn bv. lyophile 
colloïden, zwellen met water op (met uitzondering van cholesterine 
enz., dat volgens LoeweO dan ook tot een aparte klasse „sejni- 
lipoïden” moet worden gerekend) en geven dus aanleiding tot geheel 
andere omstandigheden. Overton ^) heeft dit bezwaar ook gevoeld 
en er reeds zelf argumenten voor aangevoerd (welke intusschen nog 
wel voor kritiek vatbaar en ook reeds aangevochten zijn); terwijl 
nl. de in den handel voorkomende zouten van basische aniline- 
kleurstoffen in olijfolie bijna of geheel onoplosbaar zijn, lossen zij 
in gesmolten of in olie opgelost cholesterine en ook in lecithine 
gemakkelijk op’). Zelf heb ik dit nog eens voor een aantal kleur- 
stoffen kunnen bevestigen. 
5. Er zou voor ons geen reden geweest zijn tot deze kritiek op de 
lipoïdtheorie — immers deze is door tallooze onderzoekers reeds 
bestreden en kan viijwel als weerlegd gelden — , wanneer niet in 
den laatsten tijd Waterman^) opnieuw uitdrukkelijk het parallelisme 
tusschen de verdeelingscoëfficienten lipoïdbestanddeelen-water en 
olijfolie-water had uitgesproken en getracht had door vergelijking 
der laatstgenoemde verdeelingscoëfficienten van verschillende verbin- 
dingen eene verklaring te geven voor de meerdere of mindere ge- 
makkelijkheid, waarmede deze verbindingen door Penicilliiun glaucum 
worden geassimileerd. Uit het hierboven door ons medegedeelde moge 
nu blijken, dat de goede resultaten, welke Waterman met deze 
b Biochem. Zeitschr. 42 , 217 (1912). 
*) Jahrb. f. wissensch. Botanik 34 , 669 (1900). 
b Loewe (loc. cit.) heeft later het gedrag van ,lipoïden” en „semilipoïden” 
tegenover kleurstoffen (methyleenblauwj zorgvuldig bestudeerd en uit zijn resultaten 
krachtige argumenten tegen de OvERTON-MicyER’sche theorie afgeleid. 
b Proefschrift Delft (1913); Centralbl. f. Bakleriologie 42 , 639 (1914) enz, 
