456 
bouw van het abdomen, dus bijv. tusschen het spierstelsel der scor- 
pioenen en de ons in dit opzicht als fossiele vormen onbekende 
Gigantostmca aangetoond waren. 
Aan het darmkanaal zijn als punten van overeenstemming, welke 
met eene verwantschap in betrekking gebracht kunnen worden, in 
het bijzonder te vermelden het voorkomen van meerdere achter 
elkander liggende darmuitstulpingen (zongen, lever), en hun gelijke, 
eigenaardige wijze van vorming bij het embryo door de inwoekering 
van mesodermale septa in de dooiermassa. Bij de Crustaceen ontstaat 
het hepatopancreas (lever) daardoor, dat op een punt van den 
middendarm uitstulpingen uitgroeien. 
Ook de late aanleg van het proctodaeum hebben Aiachniden en 
Lhmtlus gemeen. Wester (1913) toonde verder aan, dat de chitine- 
bekleeding van het darmkanaal bij Limulus mei die der Arachniden 
overeenkomt, in zooverre een belangrijk stuk van het darmkanaal 
zonder inwendige chitinebekleeding blijft; bij Crustaceen, zooverre 
onderzocht, vond hij steeds den geheelen darm door een chitine- 
laagje bekleed. 
Lankestek (1881, p. 615; 1904, p. 196) heeft ook op verscheidene 
punten van overeenkomst in het bloedvaatstelsel gewezen. Zonder 
twijfel bestaat hier gelijkenis. Maar afgezien van de reeds vermelde 
eigenaardige venopericardiale spieren, die op eene gelijke bijzonder- 
heid in den bloedsomloop wijzen, zijn de overige punten van over- 
eenstemming toch niet zoodanige, dat zij niet ook een gevolg van 
convergente ontwikkeling zouden kunnen zijn; zij zijn daarom als 
bewijzen voor eene verwantschap van Limulus met de scorpioenen 
niet van groote waarde. Daarmede willen wij niet ontkennen dat 
deze punten van gelijkenis met de opvatting eener nauwe verwant- 
schap dezer dieren zeer goed overeenstemmen. 
Evenzoo schijnen ons de — naast niet onwezenlijke verschillen — 
voorhanden punten van overeenstemming in den bouw der coxaal- 
klieren van scorpioen en Limulus te moeten worden beoordeeld. 
De monding der coxaalklieren aan de coxae van het 5^® paar lede- 
maten stemt overeen. 
De wijze waarop in de ovarien de eifollikels gevormd worden, 
doet Limulus en de Arachniden als eene scherp omgrensde groep 
hei’kennen. Denzelfden bouw vinden wij alleen nog hi] Peripatus en 
bij de Mjriapoden. Dat deze vormen bijeen behooren wordt verder 
door de in de eieren voorhanden dooierkernen bevestigd. 
Uit al deze punten van overeenkomst moet met Jbesiistheid eene 
nadere verwantschap van Limulus en der Giganiostraca met de 
Arachniden afgeleid worden. En deze verwantschap moet zeer eng 
