475 
N". 3 en 2 de hoeveeüieid m.g. zilver per 100 c.ni“ en de zwarting 
van ultrarood en middelt men de waarden A en B, dan vindt men 
door subslitntie in de krommen van tig. 5, die beiden dooi- den 
oorsprong moeten gaan en dus tot den oorsprong zijn doorgetrokken, 
van iedere plaat twee waarden van de korrelgrootte. 
Het gemiddelde daarvan is \'oor plaat 3 0.05 fj en voor plaat 
2 0.03 p. Daar deze grootheden door interpolatie zijn verkregen, 
zijn ze in tabel 1 cursief gedrukt. 
Voor de theorie en het begrip van de inwerking der gezwarte 
pliotographische plaat op straling van gegeven golflengte zullen vooral 
onderzoekingen bij platen met kleine en toenemende korrels hel 
meest interessant zijn. Juist om die platen met kleine, toenemende 
korrels te krijgen hebben we de gebruikte platen en ontwikkelaar 
uitgezócht. Men ziet uit fig. 5 dal dit doel volkomen is bereikt. 
In fig. 6 wordt het geheele waar- 
nemingsrnateriaal in verband gebracht. 
Als onafhankelijk veranderlijke is de 
korreldoorsnede gekozen, als ordinaal, 
de verhouding van de resp. zwarting 
en de hoeveelheid ziher in m.g. per 
JOO c.m'‘ plaat. 
Daar van plaat 3 en 2 de korrel 
door interpolatie is gevonden — deze 
punten staan op fig. 6 aangeduid door 
een \'ei‘tikaal streepje boven het cirkel- 
tje — en wij dus niet weten in hoe- 
verre die korreldoorsnede juist is, zijn 
de krommen slechts doorgetrokken tot 
aan de punten verkregen uit de waar- 
nemingen van plaat 4. 
Bij de platen 10 — 4 is steeds voor 
tig. 6 het gemiddelde der waarden A 
en B genomen. 
Het spreekt van zelf dat bij gelijke kor- 
relgrootte en aard der korrels de zwarting 
evenredig met de hoeveelheid zilver per 
cM^ moet zijn. SHEPPARoen Mf.es 0 Hürter 
en Driffif.ld Eder’) vonden dit resul- 
taat, bij onze metingen blijkt dit niet 
)5, p. 282-289. 
-) Jahrbuch f. Photographie und Reproduktionstechnik 1899, p. 219. 
■‘) Beitrage zur Photochemie und Spectralanalyse Eder und Valenta II, p. 57- 
31 
Verslagen der Afdeeling Natunrk. Dl. XXIX. A". 1920/21. 
-58. 
