522 
zich ook wel eens heteroploide generatieve kernen ontwikkelen. 
Zulke generatieve kernen konden na versmelting met andere, waarin 
de chromosomen om de zelfde reden gepaard lagen, het aanzijn 
geven aan diploide en heteroploide somatische kernen, van welke 
alle chromosomen in paren gerangschikt waren. 
Wij moeten, dergelijke oorzaken aannemende, wel zeer onze 
toevlucht nemen tot toevalligheden. 
Tot een meer voor de hand liggende verklaring komen wij dan 
ook, indien wij aannemen, dat het chromosomenaantal 16, hetgeen 
hij Hyacinthns orientalis als diploid geldt, in werkelijkheid reeds 
tetraploid is. 
Een oorspronkelijk haploide kern bestond dan uit 1 kort, 1 
middelgroot en 2 lange chromosomen (of, indien deze tetraploidie 
vóór de vermeende dwarsdoorsnoering opgetreden is, uit 3 lange 
chromosomen van dezelfde grootte). 
De vorm met 8 chromosomen zou, door de vorming van diploide, 
met elkaar versmeltende, geslachtskernen het aanzijn gegeven kunnen 
hebben aan de thans bestaande soort met 16 chromosomen: Hya- 
cinthus orientalis L. 
Een variëteit van 24 chromosomen o.a., waarbij de chromosomen 
in 12 paren liggen, kunnen wij ons dan ontstaan denken uit de 
versmelting van 2 geslachtskernen, waarvan de eene tetraploid was, 
16 gepaard gelegen chromosomen bevatte, terwijl de andere diploid 
was en uit 8 in paren liggende chromosomen bestond. 
Het thans niet bekend zijn van een oorspronkelijk diploid ras 
met 8 chromosomen behoeft geen hinderpaal te zijn voor deze ver- 
onderstelling. Het is immers volstrekt niet onmogelijk dat, langs den 
loeg der natuurlijke selectie, met rassen met 8 chromosomen geschied 
is, hetgeen thans, tengevolge der kunstmatige selectie in de Hollandsche 
hyacinthenkulturen met de rassen met 16 chromosomen dreigt te zullen 
gebeuren : het verdwijnen er van en het uitsluitend behouden blijven 
der rassen met hoogere chromosomenaantallen, daar deze door grootte 
en sterkte uitmunten. 
In een ontstaan van de soort Hyacinthus orientalis L. met 16 
chromosomen uit rassen met 8 chromosomen langs den weg der 
hastaardeering ware tegelijkertijd een zeer aannemelijke verklaring 
gelegen voor de enorme variabiliteit, welke bij deze plant voorkomt 
en op welk verschijnsel Clusiüs reeds in zijn „Rariorum plantarum. 
historia” van 1601 de aandacht gevestigd heeft. 
Tegelijkertijd ware dit niet in strijd met de denkbeelden van 
vooraanstaande onderzoekers op dit gebied, zooals Strasbühger 1910 
en Ernst 1918, welke hel ontstaan en het behouden blijven van 
