525 
zij zich slechts toevallig tegen dezen lichtenden achtergrond projecteerde. 
Dat zulke objecten niet uitsluitend in den Melkweg voorkomen, 
bleek uit de onderzoekingen van Barnard, die een lijst van 182 
meest kleine, donkere voorwerpen publiceerde ^), die wel het best 
uitkwamen tegen den helderen achtergrond van den Melkweg, maar 
ook daarbuiten te vinden zijn, en hier en daar zelfs met kijkers 
visueel als intens zwarte vlekken zichtbaar zijn. Op andere wijze 
bkek de verre verbreiding van deze absorbeerende materie uit een 
onderzoek van de algemeene verdeeling van de sterren tot de 11* *^® 
grootte Daarbij werd gevonden, dat om twee plaatsen met een 
aanzienlijk tekort aan sterren, in Taurus en in Ophiuehus, als om 
twee centra van verduistering, groote gebieden zich uitstrekken, 
waar overal het aantal sterren geringer dan normaal is. Doordat 
bij dit onderzoek gemiddelden over groote gebieden gebruikt werden, 
kon het alleen een algemeen beeld opleveren, dat evengoed door een 
bepaalde ruimteverdeeling als door de werking van een absorbtie 
verklaard kon worden. Het bleek echter, dat in de eene kern, in 
Taurus, de verdeeling van de sterdichtheid zeer onregelmatig was, 
en dat de armste streken juist die waren, waar volgens Barnard’s 
catalogus tal van zwarte objecten tot nesten opgehoopt zijn ; dit 
wijst op de absorbtie als de waarschijnlijkste verklaring van de 
gevonden algemeene sterverdeeling. 
Nog duidelijker beeld van de onregelmatigheden in de sterver- 
deeling in dit Taurusgebied geeft een onderzoek van Dyson en 
Melotte '), met behulp van de FRANKUN-AnAMsplaten, die de sterren 
tot de grootte 15,8 toonen. Uit de tellingen blijkt, dat er voorname- 
lijk drie gebieden van sterkste verduistering aanwezig zijn, waarvan 
de onregelmatige vormen op de bijgevoegde kaart te zien zijn : om- 
streeks 3''20'" 31° (Z.W. van ? Persei), 4^30'" 26° (tusschen de 
Plejaden en j^lTauri) en 5'^20'" -f- 25° (ZW. van /iTauri). Door de 
aantallen sterren van verschillende bronnen te vergelijken, komen 
zij tot dezelfde conclusie, dat deze absorbeerende nevelmassa’s 
relatief dicht bij ons moeten liggen. “Thus, taking the area as a 
whole, we find the number of stars is about one fifth of the normal 
number whether we go down to magnitude 9.’"0, 11.”'0 or 14.’"0. 
E. E. Barnard, On the dark markings of the sky. Astrophysical Journal 49, 
1. (Jan. 1919). 
*) A. Pannekoek, On the distribution of the stars of the IPh magnitude. 
Monthly Notices of R. A. S. 79 , 333 (March 1919). 
SiR F. W. Dyson and P. J. Melotte, The region of the sky between R.A. 
3ti and 5h 30 m and N. Deo. 20° to 35°, Monthly Notices of R. A. S. 80 . 3 
(Nov. 1919). 
34 * 
