529 
c. Voor de heldere grootteklassen, waar de werking der absorbtie 
begint merkbaar te worden, verandert het logarithmisch tekort maar 
weinig met den ah sorbtieco efficiënt. De reden daarvan is, dat de ver- 
zwakte sterren hier nog. zoo goed als geen rol spelen. De vermindering 
van het aantal sterren is bijna geheel een gevolg van het uitvallen 
van ‘de verder verwijderde sterren van de grootte m. Voor toe- 
nemende 6 nadert het logarithmisch tekort hier tot een grenswaarde 
(berekend uit alleen de onverzwakte sterren vóór het scherm), die 
op de teekening door de dikke lijn s = oo voorgesteld is. 
d. De waarde van het logarithmisch tekort hangt voor de heldere 
grootteklassen hoofdzakelijk af van den afstand (>i, voor de zwakke 
klassen hoof dzakelijk van den ahsorhtiecoef ficient e van den donkeren 
nevel. Voor grootere wordt het effect van eenzelfde absorbtie op 
het logarithmisch tekort geringer. 
Hieruit volgt in de eerste plaats, dat het moeilijk is, deze methode 
in het algemeen toe te passen. Bij kleine zwarte vlekken (zooals de 
driedeelige holte bij x Aquilae) kan men wel het tekort over eenige 
grootteklassen (b.v. van de tot de grootte) bepalen, maar 
deze omvang is te klein om de beide onbekenden (>1 en e te scheiden 
en beide te vinden ; het aantal helderder sterren is te gering om er 
iets uit af te kunnen leiden. Omdat men gegevens over de meest 
uiteenloopende grootteklassen noodig heeft, is deze methode slechts 
goed toe te passen bij zoo uitgebreide gebieden, dat men ook over 
een voldoend materiaal van heldere sterren beschikt. Dit is het 
geval bij de donkere nevels in Taurus. 
